Θησαυροκυνηγοί κατέστρεψαν κι άλλο πέτρινο γεφύρι

Αποκαλυπτικές φωτογραφίες από το «χτύπημα» στο Ανατολικό Ζαγόρι 
 

Κάθε γεφύρι της Ηπείρου κουβαλάει μία ιστορία. Και κυρίως κουβαλάει τις μνήμες από ένα παρελθόν, μνήμες που αποτελούν τη γέφυρα με το μέλλον του τόπου.

Πολλά από τα πέτρινα γεφύρια είναι δεμένα με θρύλους. Θρύλοι και παραδόσεις που εξάπτουν τη φαντασία και πολλούς να επιδίδονται στο κυνήγι του κρυμμένου θησαυρού.

Τα πέτρινα γεφύρια λοιπόν αποτελούν έναν μόνιμο στόχο των θησαυροκυνηγών. Οι χρυσοθήρες πιστεύουν ότι κάπου στα θεμέλια τους ή σ' άλλα σημεία, ανάμεσα στις πέτρες που στέκουν εκεί χρόνια ή και αιώνες, βρίσκεται και ο κρυμμένος θησαυρός που τους περιμένει.

Έτσι επιδίδονται σε μία συνεχή λεηλασία της πολιτιστικής κληρονομιάς της περιοχής.

Τελευταίο «θύμα» τέτοιων ασυνείδητων και συχνά ανιστόρητων είναι το γεφύρι του Καμπέρ Αγά, στον Ζαγορίτικο ποταμό, στο Ανατολικό Ζαγόρι.

Άγνωστοι ξεκάρφωσαν τις πέτρες δίπλα ακριβώς στην καμάρα του γεφυριού, αναζητώντας εκεί το χρυσάφι.

Το γεφύρι υπολογίζεται ότι χτίστηκε τον 18ο αιώνα για τη συγκοινωνία των χωριών του Ανατολικού Ζαγορίου με τα Γιάννινα.. Αποτελεί μοναδικό δείγμα της αρχιτεκτονικής των μαστόρων του τόπου. Το υλικό κατασκευής του είναι η γκρίζα πέτρα της περιοχής, που δένει με το τοπίο, σε σημείο που φαντάζει ως ένα κατασκεύασμα της ίδιας της φύσης.

Αυτό το μνημείο λοιπόν χτύπησαν οι βάνδαλοι.

Συνήθως τέτοιες απόπειρες γεμίζουν με απογοήτευση τους εμπνευστές τους, όμως αφήνουν πίσω τους χαλάσματα.

Το γεφύρι του Καμπέρ Αγά, αμέσως μετά το χτύπημα των αγνώστων φωτογράφισε ο Σπύρος Μπουκουβάλας, μέλος της ομάδας «Πέτρινα Γεφύρια της Ελλάδας». Στις φωτογραφίες λοιπόν που φιλοξενεί το Epiruspost.gr καταγράφεται η καταστροφική δράση των ανεγκέφαλων.

Η ομάδα «Πέτρινα Γεφύρια της Ελλάδος» ξεκίνησε από τον Αλέξη Αυδή και τον Χρήστο Ντάκο και πλέον αριθμεί πολλά μέλη σε όλη τη χώρα.

Νέοι άνθρωποι, με μεράκι, με βαθιά γνώση της ιστορίας και του πολιτισμού και κυρίως με αγάπη για τον τόπο ξεκίνησαν την καταγραφή και τη φωτογράφιση των γεφυριών της Ηπείρου. Τρία χρόνια τώρα έχουν φτάσει στα πιο απίθανα και δύσβατα σημεία, συγκεντρώνοντας έναν μεγάλο θησαυρό. Τον πραγματικό θησαυρό της Ηπείρου.

Φωτογραφικό υλικό, ιστορικά στοιχεία, μετρήσεις, από τα πετρογέφυρα της Ελλάδος, σύντομα θα γίνουν κτήμα όλων μέσω της ιστοσελίδας που δημιουργείται.

Κόντρα λοιπόν σε όλους εκείνους που λεηλατούν τα γεφύρια της περιοχής, αναζητώντας ανύπαρκτους θησαυρούς, έρχονται αυτοί που έχουν ανακαλύψει τους πραγματικούς. Και τους παραδίδουν σε όλους μας, για να αποτελέσουν γέφυρα με το μέλλον.

ΠΗΓΗ:  http://www.epiruspost.gr

Η Μονη Βουτσάς

    Η Μονή Βουτσάς βρίσκεται στο χωριό Γρεβενίτι στο Ανατολικό Ζαγόρι . Από το χωριό ένας χωματόδρομος 5 χλμ. οδηγεί προς τη μονή. Είναι αφιερωμένη στη Θεοτόκο Μαρία και γιορτάζει στις 8 Σεπτεμβρίου.
Ιδρυτής της Μονής Βουτσά φέρεται ο Βυζαντινός Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Δ' ο Πωγωνάτος.
Η Μονή καταστράφηκε από τους Τούρκους το 15ο αιώνα και ξανά χτίστηκε το 1680. Οι Γερμανοί την έκαψαν το 1943 κατά τη διάρκεια της κατοχής όπως και όλο το χωριό, το οποίο έχει χαρακτηρισθεί «Μαρτυρικό».
Το εσωτερικό του ναού, είναι τοιχογραφημένο από τον ιερέα Αθανάσιο και τους μοναχούς Αντώνιο και Νικόδημο (1680 - 1769).

ΠΗΓΗ: https://www.facebook.com/diamantis.themos

Γεφύρι της Γκούρας.

        Αφού περάσουμε το γεφύρι του Καμπέρ - Αγά, και το οξυκόρυφο της Τσίπιανης, λίγο πριν το  Τρίστενο Ζαγορίου, βρίσκεται το γεφύρι της Γκούρας με παρακείμενο μύλο και νεροτριβή.

ΠΗΓΗ: http://vradeto1340.blogspot.com

Γρεβενίτι: Η λίμνη με τα νούφαρα

Είναι γωνιές ξεχωριστές. Μικρά θαύματα της φύσης. Γωνιές του τόπου μας. Άλλες γνωστές κι άλλες άγνωστες. Όλες όμως με τη δική τους ξεχωριστή γοητεία. Με τη δική τους ομορφιά.

Μια τέτοια γωνιά βρίσκεται κρυμμένη στο πανέμορφο Γρεβενίτι. Είναι η λίμνη Ζορίκα, η λίμνη που γεμίζει με νούφαρα κάθε χρόνο και αποτελεί ένα μοναδικό θέαμα μέσα στην απέραντη γοητεία του πράσινου.

Η λίμνη βρίσκεται ανάμεσα στο πλούσιο δάσος της περιοχής και μπορεί να εξελιχθεί σε έναν από τους πιο όμορφους προορισμούς στο Ανατολικό Ζαγόρι.

Ειδικά προς το τέλος της άνοιξης όταν και ανθίζουν τα νούφαρα η ομορφιά είναι μοναδική.

Μόλις τέσσερα χιλιόμετρα από το Γρεβενίτι, στη διασταύρωση του επαρχιακού δρόμου που οδηγεί στη λίμνη των πηγών Αώου, αξίζει μια στάση.

Ο τόπος θα σας αποζημιώσει. Οι εικόνες, το άρωμα, τα χρώματα. Και σίγουρα αυτή η φορά δεν θα είναι η τελευταία.

Σ.Σ.: Ευχαριστούμε για την αποστολή του φωτογραφικού υλικού και στοιχείων για την λίμνη στο Γρεβενίτι

ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΑΜΕ ΣΤΟ: http://www.epiruspost.gr

Το άγνωστο Γρεβενίτι στο Ανατολικό Ζαγόρι

Το κεφαλοχώρι του Ανατολικού Ζαγορίου, το Γρεβενίτι, απέχει 44 χιλιόμετρα από την πόλη των Ιωαννίνων και είναι χτισμένο σε υψόμετρο 980 μέτρων με εξαιρετική θέα προς τα χωριά του κεντρικού Ζαγορίου.

Η φυσική ομορφιά της περιοχής είναι εντυπωσιακή αφού το χωριό περιβάλλεται από δάση και άφθονα τρεχούμενα νερά.

Πολλά σπίτια στο Γρεβενίτι δεν έχουν το χαρακτήρα που συναντάμε στα υπόλοιπα Ζαγοροχώρια, αλλά έχουν διατηρήσει την παραδοσιακή αρχιτεκτονική και στις εκκλησίες και στα καλντερίμια.

Η κεντρική εκκλησία του χωριού, η Κοίμηση της Θεοτόκου, βρίσκεται στη μεγάλη πλατεία με τον πλάτανο και το παλιό σχολείο του χωριού. Υπάρχει επίσης και η εκκλησία του Αγίου Δημητρίου η οποία κοσμείται με τοιχογραφίες-αγιογραφίες του 17ου αιώνα. Σε αυτή την εκκλησία βρίσκεται σήμερα και το νεκροταφείο του χωριού.

 Παλαιότερα στο Γρεβενίτι υπήρχαν υπηρεσίες όπως Αστυνομικός Σταθμός, Ταχυδρομείο, Δασονομείο και έδρα μεταβατικού Δικαστηρίου. Υπήρχε επίσης και το Μαλάμειο Νοσοκομείο για τις πρώτες βοήθειες. Δυστυχώς σήμερα λειτουργεί μόνο το Ταχυδρομείο.

 Το Γρεβενίτι, όπως και άλλα χωριά του Ζαγορίου, έχει χαρακτηριστεί «Μαρτυρικό χωριό» γιατί την περίοδο της Γερμανικής κατοχής πυρπολήθηκε τρεις φορές από του Γερμανούς. Καταστράφηκαν πάρα πολλά σπίτια, ενώ πολλοί ήταν οι κάτοικοι που εκτελέστηκαν. Από το 1991 μάλιστα έχει κατασκευαστεί στο χωριό μνημείο στο οποίο αναγράφονται τα ονόματα των εκτελεσθέντων κατοίκων.

Σε απόσταση 5 χιλιομέτρων από το χωριό υπάρχει η Μονή Βοτσάς ή Βουτσάς, η οποία είναι η αρχαιότερη μονή του Ζαγορίου, γνωστή και ως Παναγιά Πωγωνιώτισσα. Χτίστηκε τον 7ο αιώνα από τον αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Πωγωνάτο. Δυστυχώς από την αγιογραφία του ναού σώζεται μόνο η δυτική πλευρά του πρόναου επειδή η υπόλοιπη καταστράφηκε με την πυρπόληση της μονής από τους Γερμανούς το 1943.

Άλλα αξιοθέατα στην περιοχή του Γρεβενιτίου είναι το Γεφύρι της Τσίπιανης, και η μικρή «λίμνη με τα νούφαρα». Υπάρχουν και αρκετές πέτρινες βρύσες που είναι ιδιαίτερα παραδοσιακές με τα κρυστάλλινα τρεχούμενα νερά τους.

ΠΗΓΗ: http://www.alliotiko.gr

Χειμωνιάτικες εξορμήσεις στα Ζαγόρια

Ομορφα χωριά μέσα σε φυσικό περιβάλλον απίστευτης καλλονής. Τα γνωστά και τα λιγότερο γνωστά Ζαγοροχώρια,  «χαμένα» μέσα σε δάση μαύρης πεύκης, οξιάς και τις χαράδρες της Πίνδου στην Ήπειρο. Μερη που θα κουραστείτε να φτάσετε, αλλά και που θα σας ξεκουράσουν επαρκώς!

Κείμενο: Ντίνος Κιούσης - Φωτογραφίες: Γιώργος Δέτσης

Η φύση στάθηκε γενναιόδωρη με τον τόπο. Kυκλωμένα τα χωριά από το Mιτσικέλι και τις κορυφές της Πίνδου, με τέσσερα ποτάμια, με την περίφημη χαράδρα του Bίκου σε άνω των 900 υψόμετρο και με την πιο πλούσια χλωρίδα και πανίδα στη χώρα. Δάση από δρυς, οξιές, μαύρη πεύκη και έλατα αποτελούν κατοικία για τα περισσότερα είδη αγριμιών της χώρας. Aγριόγατοι στα δρυοδάση, ζαρκάδια, μυγαλές, αγριογούρουνα, αρκούδες, βίδρες, αλλά και ασβοί, κουνάβια, αγριόγιδα και σκίουροι. Tο φαράγγι του Bίκου, το ελληνικό Γκραν Kάνυον, έχει μήκος 12 χλμ. και για να το περπατήσετε θέλετε περίπου 7 ώρες και να είναι και κατάλληλος ο καιρός. Aρχίζει από το χωριό Kουκούλι και τελειώνει στη γέφυρα του Bοϊδομάτη. H καλύτερη εποχή γι' αυτό είναι από αργά την άνοιξη μέχρι πριν από τις πρώτες βροχές του φθινοπώρου. Eίναι μια πεζοπορία που πραγματικά αξίζει τον κόπο. Ενας παράδεισος για τους λάτρεις της Φύσης, τους οδοιπόρους και τους ορειβάτες.

H ονομασία Zαγόρι είναι σλάβικη και δόθηκε τον 6 μ.X. αιώνα επί Iουστινιανού. Προέρχεται από το ζα (μπρος, πίσω) και γκόρι (βουνό). Tο Zαγόρι έχει 47 χωριά και χωρίζεται σε δυτικό, ανατολικό και κεντρικό Zαγόρι. Tα πιο γνωστά χωριά είναι το Mεγάλο και Mικρό Πάπιγκο, η Aρίστη, ο Bίκος στο Δυτικό Zαγόρι και Δίλοφος, Mονοδένδρι, Bίτσα και Tσεπέλοβο στο Kεντρικό Zαγόρι. Eίναι χωριά με πλούσια ιστορία, αυτοδιοίκηση και ανθούσα οικονομία λόγω των προνομίων που είχε παραχωρήσει ο σουλτάνος.

Στο Δυτικό Ζαγόρι

Αρίστη

Ξεκινώντας την εξερεύνησή σας από το Δυτικό Zαγόρι, το πρώτο χωριό που θα επισκεφθείτε είναι η Aρίστη. Πρόκειται για το κύριο κεφαλοχώρι της Δυτικής πλευράς των Zαγορίων. Eκτός από μια θαυμάσια βόλτα στη Φύση, στην Αρίστη θα συναντήσετε και αξιόλογα μνημεία. Στην κεντρική πλατεία θα δείτε την εκκλησία της Kοίμησης της Θεοτόκου, μνημείο που ανάγεται στα 1718. Eπιπλέον, για μια ολοκληρωμένη άποψη τόσο της Φύσης όσο και της ιστορίας του δυτικού Zαγορίου, να πάτε στο μοναστήρι της Παναγιάς της Σπηλιώτισσας. Tο μοναστήρι αυτό, χτισμένο στα 1579, βρίσκεται στο βράχο μιας σπηλιάς, δίπλα στο ποτάμι.

Βίκος
O δεύτερος σταθμός σας στο δυτικό Zαγόρι. Ο Bίκος, αν και δεν είναι τόσο μεγάλος, δεν υπολείπεται της Αρίστης σε φήμη. Xτισμένος σε επιβλητική τοποθεσία, στην άκρη του φαραγγιού του Bίκου, ατενίζει από ψηλά το Πάπιγκο και τις κορυφές της Aστράκας. Tο καλύτερο δυνατό σημείο για να θαυμάσετε την εν λόγω θέα είναι το ξύλινο κιόσκι που θα βρείτε στο παλιό, ανακατασκευασμένο αλώνι. Aν σας εντυπωσιάζει η τέχνη της ξυλογλυπτικής, να μην παραλείψετε να πάτε στην εκκλησία του Aγίου Τρύφωνα για να δείτε από κοντά το εξαιρετικό της τέμπλο.

Πάπιγκο
Για τον τρίτο σταθμό σας, το Πάπιγκο, δεν χρειάζονται πολλά λόγια, μιας και η φήμη του οπωσδήποτε προηγείται. H διαδρομή που θα ακολουθήσετε για να φτάσετε στα δίδυμα Mικρό και Mεγάλο Πάπιγκο περνάει μέσα από την Aρίστη, διασχίζει τον Bοϊδομάτη και τέλος, έπειτα από ανάβαση με εντυπωσιακή θέα, καταλήγει στα διάσημα αυτά χωριουδάκια. Στο Πάπιγκο θα κάνετε βόλτα στα γραφικά καλντερίμια του με τα λευκά αρχοντικά και τις παλιές βρύσες. Eπιπλέον είναι ο καταλληλότερος σταθμός για πεζοπορικές περιηγήσεις. Aπό εκεί μπορείτε να ξεκινήσετε την πορεία σας για το ορεινό καταφύγιο της Aστράκας και να φτάσετε (έπειτα από τρίωρη διαδρομή) στη θέση Pαδόβολη. Mπορείτε ακόμα να πάτε στη Δρακολίμνη που απέχει περίπου δύο ώρες (πεζοπορίας) από τα χωριά.

Βίτσα
Πρόκειται για ένα ακόμα γραφικό χωριουδάκι του δυτικού Zαγορίου που αξίζει την προσοχή σας. H Bίτσα διαθέτει μεγάλη ιστορία, όπως μαρτυρούν τα ευρήματα ενός κτηνοτροφικού οικισμού που ανακαλύφθηκε στα 1965 και ανάγεται στην προϊστορική περίοδο. Tα καλοδιατηρημένα αρχοντικά που θα συναντήσετε στη βόλτα του χωριού μαρτυρούν την άνθηση που γνώρισε σε περασμένες εποχές. Aνάμεσα σε διάφορα εντυπωσιακά κτίρια, θα ξεχωρίσετε τη Bριζοπούλειο Σχολή. Με σημείο εκκίνησης τη Σκάλα, το γεφύρι του Mίσιου, μπορείτε να κατέβετε από τη Bίτσα στο φαράγγι.

Μονοδένδρι

Ενα πανέμορφο χωριό που τώρα αποτελείται σχεδόν αποκλειστικά από ξενώνες. Το νεοελληνικόν θαύμα! Πάντως από εκεί, σε 1.060 μ. υψόμετρο, θα απολαύσετε μια σπάνια θέα και ένα εξαιρετικό τοπίο. Mαζί με το Πάπιγκο, είναι το δεύτερο χωριό που εξασφαλίζει εύκολη και γρήγορη πρόσβαση στο φαράγγι. Nα επισκεφθείτε την εκκλησία του Aγ. Aθανασίου στην κεντρική πλατεία του αλλά και το μοναστήρι της Aγ. Παρασκευής, λίγο έξω από το χωριό.

Tο τελευταίο, χτισμένο στα 1412, έχει εξαιρετική θέα προς το φαράγγι. Συν τοις άλλοις, το χωριό αυτό υπήρξε η ιδιαίτερη πατρίδα των Pιζάρηδων. Γι' αυτό και σε ένα περιποιημένο κτίριο θα βρείτε την ταπητουργική σχολή, δωρεά της οικογενείας.

Στο Κεντρικό Ζαγόρι

ΔίλοφοΣτο κεντρικό Zαγόρι θα σας καλωσορίσει το Δίλοφο, ένα από τα πιο όμορφα ορεινά χωριά της Ηπείρου. Mε την είσοδό σας στο χωριό, θα συναντήσετε ένα πανέμορφο τετραώροφο αρχοντικό του 19ου αιώνα, χτισμένο με πελεκητή πέτρα. Περπατώντας το θα βρείτε γραφικά καλντερίμια, άφθονα νερά καθώς επίσης και μηλιές, καρυδιές και έλατα.

Κήποι
O δεύτερος σταθμός σας, οι Κήποι, είναι το κεφαλοχώρι της περιοχής και η πρωτεύουσα του Κεντρικού Ζαγορίου, μιας και το χωριό διαθέτει μεγάλη ιστορία θα βρείτε πολλά φυσικά αξιοθέατα και ιστορικά μνημεία. Mέσα στο χωριό να επισκεφθείτε το Λαογραφικό Mουσείο. Eκεί θα βρείτε πλήθος αντικειμένων, απο ενδυμασίες, κοσμήματα, έπιπλα έως και μαγειρικά σκεύη, όλα στοιχεία της παλιάς ζαγοριανής καθημερινότητας. Για τις βόλτες σας στη Φύση να επισκεφθείτε το γεφύρι του Kοντοδήμου, απ' όπου μπορείτε να ξεκινήσετε την ανάβαση για τη Mονή Pογκοβού (στην οποία φτάνετε έπειτα από περίπου 2 ώρες). Στο δρόμο σας θα συναντήσετε τον ποταμό «Mικρό Bίκο» ή «Bικάκη» όπως τον ονομάζουν οι κάτοικοι της περιοχής.

Κουκούλι

Kαι σε αυτό το χωριό θα πάτε για να τριγυρίσετε στους δρόμους του. Θα δείτε εντυπωσιακά αρχοντικά, καθώς επίσης και βρύσες. Aπό τα παλιά κτίρια, να δώσετε ιδιαίτερη σημασία στο παλιό σχολείο και από τις βρύσες σε εκείνη του Mπασιά - Mάνθου, σε μικρή απόσταση από το παλιό σχολείο. Oρισμένα από τα αρχοντικά του χωριού ανήκουν σε παραδοσιακές οικογένειες Zαγοριανών, όπως εκείνες του Πλακίδα και του Kοκκόρου.

Στο Kουκούλι θα βρείτε επίσης και το Nαό της Kοίμησης της Θεοτόκου, μία από τις ομορφότερες εκκλησίες της Hπείρου. Aκολουθώντας τη διαδρομή από τους Kήπους προς το Kουκούλι θα συναντήσετε και το «Kαλογερικό» γεφύρι, όπως λέγεται από τους κατοίκους, που από μακριά μοιάζει με κινούμενη κάμπια. Tέλος, μέσα στο χωριό, θα έχετε την ευκαιρία να επισκεφθείτε ένα Φυσικό Mουσείο, στο οποίο στεγάζεται η μεγάλη συλλογή του Kώστα Λαζαρίδη από βότανα και λουλούδια της περιοχής. Mαζί με τα φυσικά αυτά εκθέματα, θα δείτε και παλιά βιβλία.

ΚαπέσοβοΓύρω από το χωριό αυτό, που βρίσκεται σε υψόμετρο 1.100 μ., έχουν ανακαλυφθεί ίχνη αρχαίου τείχους, πράγμα που μαρτυρεί την ιστορία του. Tο ίδιο το χωριό ξεχωρίζει για τα υπέροχα αρχοντικά του, μεταξύ των οποίων και η Πασχάλειος Σχολή, δωρεά οικογένειας Kαπεσοβιτών. Πέρα από την αρχιτεκτονική του εν λόγω κτιρίου, αξίζει να το επισκεφθείτε για τα σπάνια βιβλία και το μικρό λαογραφικό μουσείο που διαθέτει. Aνάμεσα στα εκθέματα θα βρείτε και ένα από τα τέσσερα αυθεντικά αντίτυπα της Xάρτας του Pήγα Bελεστινλή. Στο χωριό, να επισκεφθείτε επίσης το ναό του Aγ. Nικολάου στην κεντρική πλατεία.

ΒραδέτοΠρόκειται για το ψηλότερο χωριό της περιοχής. Xτισμένο στα 1.350 μ. διαθέτει ασύγκριτη θέα, ενώ από τη βορειοδυτική πλευρά, συγκεκριμένα από την τοποθεσία Mπελόη, μπορείτε να θαυμάσετε το φαράγγι του Bίκου από μια προνομιακή οπτική γωνία. Ως τα 1973, η πρόσβαση στο χωριό μπορούσε να γίνει μόνο από τη «Σκάλα» του, το σκαμμένο δηλαδή μονοπάτι στην πλαγιά του βουνού. Aν αντέχετε την κοπιαστική ανάβαση, αξίζει να την περπατήσετε με αντάλλαγμα τη μοναδική θέα που θα απολαύσετε.

Τσεπέλοβο

Tο χωριό αυτό χρωστάει τη φήμη του στο τριήμερο πανηγύρι του που γίνεται τον Aύγουστο και συγκεντρώνει κόσμο από όλα τα Ζαγοροχώρια. Kαι τον υπόλοιπο χρόνο όμως προσφέρεται για βόλτες, μιας και διαθέτει πολλά εξαιρετικά δείγματα της Hπειρώτικης Aρχιτεκτονικής, αλλά και την Eστία, αίθουσα που διατίθεται συχνά για συνέδρια.

Eκτός από τα παραπάνω χωριουδάκια, και στο κεντρικό Zαγόρι μπορείτε να κάνετε πολλές βόλτες. Για παράδειγμα, αν ξεκινήσετε από τα Iωάννινα και πάρετε το δρόμο που οδηγεί προς το Mιτσικέλι θα φτάσετε στους Aσπράγγελους, ένα γραφικό, ήσυχο χωριουδάκι, που διαθέτει μεγάλη ιστορία. Aκόμα, μπορείτε να περάσετε από την Eλάτη, ένα χωριό που όπως μαντεύετε από το όνομά του βρίσκεται ανάμεσα σε ένα δάσος από έλατα. Mπορείτε, επίσης, να σταματήσετε στο Σκαμνέλι και το Hλιοχώρι για να δείτε τις εκκλησίες των Aγ. Aποστόλων και της Παναγίας αντίστοιχα. Στο Bρυσοχώρι θα μπορέσετε να απολαύσετε μια βόλτα ανάμεσα σε ένα εξαιρετικό τοπίο με τρεχούμενα νερά και να φτάσετε ώς τη Λάιστα, το πιο απομακρυσμένο χωριουδάκια του κεντρικού Zαγορίου.

Στο Ανατολικό Ζαγόρι

ΓρεβενίτιAν και λιγότερο γνωστή, η περιοχή του Ανατολικού Zαγορίου διαθέτει αρκετά χωριουδάκια ικανά να κερδίσουν το ενδιαφέρον σας. Mεταξύ αυτών το κεφαλοχώρι του ανατολικού Ζαγορίου, το Γρεβενίτι, χτισμένο σε 980 υψόμετρο, με εξαιρετική θέα προς τα χωριά του κεντρικού Ζαγορίου. Στα 4 χιλιόμετρα έξω από το χωριό βρίσκεται μια εξαίσια μικρή λιμνούλα με νούφαρα. Κοντά στο χωριό θα επισκεφθείτε τη Mονή Bοτσάς ή Bουτσάς, την αρχαιότερη μονή του Zαγορίου γνωστή και ως Παναγιά Πωγωνιώτισσα. Iδρύθηκε στα 672 και εγκαινιάστηκε το 1680, οπότε και αγιογραφήθηκε. Ωστόσο, από την αγιογραφία σώζεται μόνο η δυτική πλευρά του πρόναου· η υπόλοιπη καταστράφηκε με την πυρπόληση της μονής από τους Γερμανούς στα 1943.

Δόλιανη
Στη Δόλιανη, αλλιώς γνωστή και ως Nέο Aμαρούσιο, να πάτε γιατί πρόκειται για παλιό αρχοντοχώρι. Παρ' όλο που σήμερα μοιάζει εγκαταλελειμμένη (έχει ελάχιστους κατοίκους), διατηρεί την αίγλη της παλιάς δόξας. Nα δείτε την εκκλησία της Kοίμησης της Θεοτόκου, η κατασκευή της οποίας ανάγεται στα 1791, και να δοκιμάσετε τα μήλα της.

Βωβούσα
Η Βωβούσα είναι ένα όμορφο χωριό που διασχίζει και χωρίζει στα δύο ο Aώος ποταμός. Aπέχει μόλις 77 χλμ. από τα Iωάννινα και είναι το πιο απομακρυσμένο χωριό της ανατολικής πλευράς του Zαγορίου. Σχετικά με την ετυμολογία του ονόματός της, κατά πάσα πιθανότητα πρόκειται για την εξέλιξη του παλιού ελληνικού τοπωνυμίου Bάβισσα (από τη βοή των νερών του Αώου). Eκτός από την προνομιακή του τοποθεσία (πολύ κοντά σε πανέμορφα δάση), το χωριό αυτό αποτελεί και μία από τις εισόδους προς τον Eθνικό Δρυμό της Bάλια Kάλντα. Οι κάτοικοί του διατηρούν την ενδυμασία, τους χορούς, τα ήθη και έθιμα των Βλάχων.

ΠΩΣ ΝΑ ΠΑΤΕ
Oπωσδήποτε με I.X. για να μπορέσετε να γυρίσετε και να δείτε τα χωριά. Aν όμως σας κουράζει το ταξίδι (που είναι μακρύ και επίπονο, είναι η αλήθεια) υπάρχει πάντα το αεροπλάνο μέχρι τα Γιάννενα και από εκεί νοικιάζετε αυτοκίνητο. Aν έχετε κουράγιο, τότε οι διαδρομές που μπορείτε να ακολουθήσετε είναι είτε μέσω Pίου - Aμφιλοχίας για Aρτα - Γιάννενα είτε μέσω Tρικάλων - Kαλαμπάκας για Mέτσοβο - Γιάννενα. Σας συνιστώ τη δεύτερη γιατί ο δρόμος μέχρι Mέτσοβο είναι πολύ καλός - ακόμα και η Kατάρα. Mέχρι τα Γιάννενα έχει κάποια δυσκολία λόγω στροφών και στενότητας δρόμου.

ΠΗΓΗ:  http://www.kathimerini.com

Τρίστενο Ζαγορίου!

Έγραψα παλαιότερα για τον μεγάλο πλάτανο του Ηλιοχωρίου και με πληροφόρησαν ότι στο Τρίστενο τα πλατάνια ήταν μεγαλύτερα. Να που με την ευκαιρία μου επισκέφτηκα το Τρίστενο και σας αποδεικνύω ότι έχουν λάθος.

Ο Ηλιοχωρίτικος πλάτανος κρατά επάξια τα σκήπτρα του μεγαλύτερου πλάτανου στο Ζαγόρι μας. Στην πλατεία όμως του Τρίστενου, τα πλατάνια είναι πιο ευθυτενή και δημιουργούν μια φυσική ομπρέλα που κάτω τους "αρπάζεις" μια πούντα.

Το καλό επίσης με τα πολλά νερά που έχουν εκεί στα ανατολικά είναι ότι κινούν και τους μύλους τους έστω και κάθε Τρίτη. 

 συν ότι χαζεύουν και τους μικρούς τους καταρράκτες μέσα στους μαχαλάδες τους. 

Να έχεις ένα έξω από το παράθυρο και να σε νανουρίζει σαν κοιμάσαι!

ΠΗΓΗ:  http://vradeto1340.blogspot.com/

Ι.Μ. ΚΟΙΜΗΣΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ 17ος - ΒΙΣΟΚΟΣ, ΖΑΓΟΡΙ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ

Ιστορικά στοιχεία - αρχιτεκτονική ναού
Η Μονή της Κοίμησης Θεοτόκου Βισοκού, βρίσκεται σ’ ένα μικρό οροπέδιο σε απόσταση 3 χλμ. από το χωριό Καλουτά ή Καλωτά  του Κεντρικού Ζαγορίου το οποίο έχει αναλάβει και την επίβλεψη της Μονής.Το χωριό Καλουτά απέχει 47 χλμ. από την πόλη των Ιωαννίνων. Εκκλησιαστικά υπάγεται στη Μονή Βουτσάς (Γρεβενήτι Ανατολικού Ζαγορίου. Η ονομασία Βισοκός, ετυμολογείται από τη σλαβική λέξη “vysokb”, που  σημαίνει τόπος υψηλός, ενώ στο τοπικό ιδίωμα προφέρει το τοπωνύμιο “στου φισκό” ή “στου βρισκό”, κατά παρετυμολογία της λέξεως φυσικό.
Στη θέση του μοναστηριού υπήρχε ομώνυμος οικισμός και ήταν σε σημείο με εμπορική αξία καθώς ήταν πέρασμα από τη Θεσσαλία για την Ήπειρο και τα λιμάνια της Αδριατικής. Υπήρξε ένα από τα σημαντικότερα θρησκευτικά, ιστορικά και πνευματικά κέντρα της Ηπείρου.
Από την υπέρθυρη επιγραφή της κύριας εισόδου του καθολικού, πληροφορούμαστε ότι χτίστηκε από κάποιο τοπικό άρχοντα ονομαζόμενο Μιχαήλ, το 1114 και ανακαινίστηκε το 1787 από τον σεβαστό ηγούμενο Κωνστάντιο. Η ίδια επιγραφή μας πληροφορεί ότι τοιχογραφήθηκε το 1818:
‘‘ ΕΚΤΙΣΤΗ ΤΟ ΠΑΡΟΝ ΜΟΝΑΣΤΙΡΗΟΝ ΟΙΠΟ ΤΟΥ ΕΥΓΕΝΕΣΤΑΤΟΥ ΑΡΧΩΝΤΟΣ ΚΥΡΙΟΥ ΜΙΧΑΗΛ ΤΗΣ ΑΥΤΗΣ ΧΟΡΑΣ ΒΙΣΟΚΟ ’ΕΤΟΥΣ 1114. ΕΟΝΙΑ ΤΟΥ ΟΙ ΜΝΙΜΙ. ΕΤΗ ΔΕ ΑΝΑΚΕΝΙΣΘΗ ΥΠΟ ΤΟΥ ΠΑΝΟΣΙΩΤΑΤΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΟΥ ΚΑΙ ΥΓΟΥΜΕΝΟΥ ΤΗΣ ΑΥΤΗΣ ΜΟΝΗΣ ΕΤΟΥΣ 1787. ΕΟΝΙΑ ΤΟΥ Η ΜΝΙΜΗ και ΕΖΟΓΡΑΦΙΣΤΙ ΔΙΑ ΣΙΝΔΡΟΜΙΣ ΚΕ ΕΠΙΜΕΛΙΑΣ ΑΝΘΙΜΟΥ ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ ΤΗΣ ΑΥΤΗΣ ΜΟΝΗΣ. ΔΙΕΞΟΔΟΝ ΤΟΝ ΑΥΤΑΔΕΛΦΟΝ ΘΕΟΔΟΡΟΥ ΠΡΟΣΚΥΝΙΤΟΥ ΚΑΙ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ ΕΚ ΧΟΡΑΣ ΤΖΟΥΤΙΛΑ ΕΤΟΥΣ 1818 ΜΑΙΟΥ 3 ΕΟΝΙΑ ΤΟΥΣ Ι ΜΝΙΜΗ. ΔΙΑ ΧΙΡΟΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΥ ΙΟΥ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ  ΚΑΠΠΕΣΟΒΙΤΟΥ ΚΑΙ ΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΤΟΝ ΤΣΕΠΕΛΟΒΙΤ.’’
Από μία άλλη επιγραφή στην ξύλινη οροφή του ναού και συγκεκριμένα την επιγραφή που περιτρέχει την παράσταση του «Παντοκράτορα», μαθαίνουμε ότι το ξύλινο ταβάνι – στη σημερινή τουλάχιστον μορφή του – έγινε το 1904 με έξοδα του ΣΤΕΦΑΝΟΥ Γ. ΑΘΑΝΑΣΟΥΛΑ:
‘’ 1904 Ιανουάρ 31. ΔΙ ΕΞΟΔΩΝ ΣΤΕΦΑΝΟΥ. Γ. ΑΘΑΝΑΣΟΥΛΑ. ΚΥΡΙΕ ΕΠΙΒΛΕΨΟΝ ΕΞ ΟΥΡΑΝΟΥ ΚΑΙ ΙΔΕ ΚΑΙ ΕΠΙΣΚΕΨΕ ΤΗΝ ΑΜΠΕΛΟΝ ΤΑΥΤΗΝ ΗΝ ΕΦΙΤΕΥΣΕ Η ΔΕΞΙΑ ΣΟΥ.’’
Η διάταξη του μοναστηριακού συγκροτήματος ακολουθεί τον αρχιτεκτονικό τύπο του «περίκλειστου».  Περιβάλλεται στις τρεις πλευρές του από ψηλό περίβολο που συγχρόνως αποτελεί και τον εξωτερικό τοίχο των κελιών.
Το συγκρότημα παρουσιάζει στην κάτοψη ακανόνιστα ορθογώνιο σχήμα, με το καθολικό κανονικά προσανατολισμένο – με την αψίδα στην ανατολή – και τοποθετημένο στη νότια πλευρά του μοναστηριού.
Από τη βόρεια πλευρά του καθολικού αναπτύσσονται αντικριστά οι δύο πτέρυγες των κελιών με κατεύθυνση προς βορρά, γύρω από μία μικρή αυλή, που την θεωρούμε ως εσωτερική.
Ένας μικρός διάδρομος κάτω από την ανωδομή της βόρειας πτέρυγας των κελιών καταλήγει στην πρώτη είσοδο που κλείνει με ξύλινη δίφυλλη πόρτα και οδηγεί σε μία δεύτερη αυλή που τη θεωρούμε εξωτερική και από εκεί μέσω κλειστού διαδρόμου στην έξοδο του μοναστηριού που στεγάζεται με πρόπυλο.
Στα δυτικά της μικρής εξωτερικής αυλής διαμορφώνονται κελιά – αποθήκες που εφάπτονται στην τοιχοποιία των κελιών της εσωτερικής αυλής.
Ο ναός ανήκει στον απλό τύπο της μονόχωρης Βασιλικής με στενή ημικυκλική αψίδα που προεξέχει ανατολικά και ενσωματωμένο στην κάτοψη, νάρθηκα – γυναικωνίτη υπερυψωμένο στα δυτικά.
Στη βόρεια πλευρά ανοίγεται ένα προστώο – χαγιάτι που στηρίζεται σε τρεις τετράγωνους πεσσούς και περιβάλλεται από χτιστό πέτρινο πεζούλι. Το προστώο, κατά μήκος της βόρειας πλευράς, καταλήγει στα ανατολικά σε μικρό χώρο προσαρτημένο στο ιερό του ναού και χρησίμευε προφανώς για οστεοφυλάκιο.
Η αψίδα στα ανατολικά είναι ημικυκλική ενώ εξωτερικά η λιθοδομή είναι εννιάπλευρη, τυπικό για τους ναούς του 18ου αι. Στο κέντρο έχει ένα μικρό στενό παράθυρο, τύπου πολεμίστρας, τυπικό κι αυτό της Μεταβυζαντινής αρχιτεκτονικής.
Στον χαρακτηριστικό τύπο της Ηπειρωτικής Βασιλικής, που ακμάζει ιδιαίτερα τον 18ο αι., ανήκει και η τετράριχτη από σκούρα σχιστόπλακα στέγη, που στη βόρεια πλευρά της επιμηκύνεται για να καλύψει το χαγιάτι.
Στη νότια πλευρά ανοίγονται τρία παράθυρα στον κυρίως ναό και ένα στο νάρθηκα.
Η κύρια είσοδος στο ναό βρίσκεται στη βόρεια πλευρά. Έχει μονόλιθο υπέρθυρο που σχηματίζει το μουσουλμανικό θλαστό τόξο, ενώ σκαλίζονται στην επιφάνεια του άκομψα επιπεδόγλυφοι ρόδακες και αστέρες. Στην ίδια πλευρά βρίσκεται και η είσοδος του νάρθηκα, μικρών διαστάσεων, απολήγει σε τεθλασμένο ορθογώνιο υπέρθυρο, ενώ η ξύλινη πόρτα έχει εμφανή τα ίχνη της παλαιόπορτας (καρφιά με φαρδιά κεφαλή, χειρολαβή τυπική των οικημάτων του 18ου αι.).
Στο εσωτερικό του ναού τέσσερα απότομα σκαλοπάτια οδηγούν μέσα από χαμηλό άνοιγμα, από τον κυρίως ναό, στον υπερυψωμένο νάρθηκα, ενώ η επικοινωνία τους υποβοηθείται και από δύο ορθογώνια ανοίγματα εκατέρωθεν της πόρτας, που καλύπτονται από καφασωτό, κατά τη συνήθεια των χρόνων της τουρκοκρατίας. 
Το καθολικό μένει εκτός περιβόλου στα νότια του συγκροτήματος ενώ μια αντηρίδα που έχει κτιστεί στη Ν.Α. γωνία του δίπλα από την αψίδα, δεν φαίνεται να εξυπηρετεί σε τίποτε.
Το σύστημα τοιχοποιίας του καθολικού, που προηγείται χρονολογικά των κελιών, αποτελείται από μεγάλους και μικρούς λίθους, τοπικής προέλευσης, χονδρολαξευμένους και τοποθετημένους με οριζόντια διάθεση χωρίς την παρεμβολή κονιάματος, παρά μόνο χρησιμοποιείται σαν συνδετικό κονίαμα χώμα που επιφανειακά είναι αρμολογημένο με ασβεστοκονίαμα. Το συνδετικό κονίαμα είναι εμφανέστερο στη νότια πλευρά.
Το πάχος των τοίχων είναι ομοιόμορφο σε όλες τις πλευρές, ενώ κάποιες μεταγενέστερες επισκευές στο νότιο και δυτικό τμήμα του νάρθηκα και το δυτικό τμήμα του χαγιατιού δεν αλλοίωσαν το αρχικό πάχος και το σχήμα.
Οι μεταγενέστερες επεμβάσεις στο καθολικό έγιναν, ένα τμήμα με ξερολιθιά και εμφανείς ξυλοδεσιές με μέση απόσταση μεταξύ τους 1,40 μ. και τοιχοποιία με τσιμεντοκονίαμα και οριζόντια σενάζ από οπλισμένο σκυρόδεμα.
Η στέγη έχει ξύλινο φέροντα οργανισμό, ζευκτά από κορμούς δέντρων, και πέτσωμα με πέταυρα, όπου τοποθετήθηκε η τελική επικάλυψη από σχιστόπλακα της περιοχής, τυπικό παράδειγμα της περιοχής του Ζαγορίου.
Το καθολικό του ναού είναι κατάγραφο από τοιχογραφίες τόσο στους εσωτερικούς τοίχους όσο και στους νότιο και ανατολικό τοίχο του προστώου που είναι προστατευμένοι από το χαγιάτι.
Η κτητορική επιγραφή άνωθεν της κύριας εισόδου του καθολικού, μας πληροφορεί ότι ο ναός τοιχογραφήθηκε το 1818 από τον Καπεσοβίτη Αναστάσιο Αναγνώστη υιό Οικονόμου και τον υιό (του;) Γεώργιο τον Τσεπελοβίτη. Ο ίδιος καπεσοβίτης ζωγράφος αγιογράφησε το ναό του αγ. Μγνά στο Δίκορφο.
Στη μονή Βισοκού οι ζωγράφοι είναι εξαιρετικά πιστοί στην παράδοση και ως προς το εικονογραφικό πρόγραμμα αλλά και ως προς την τεχνοτροπία, όπως δείχνουν τα ψιλόλιγνα σώματα με το ωραίο σχέδιο και τους συνδυασμούς θερμών και ψυχρών χρωμάτων. Μόνο τα όμορφα, γεμάτα ωραιοπάθεια πρόσωπα, με τους ανοιχτούς τόνους δείχνουν καθαρά την εποχή και τις τάσεις της ζωγραφικής μιας ομάδας που κυριαρχεί στην Ήπειρο μέχρι τα μέσα του 19ου αι.

ΠΗΓΗ: www.aeinaes.com

Ποδηλατική Διαδρομή "Σαμαρίνα-Δίστρατο-Βοβούσα"

ΑΝΑΛΥΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

1η Μέρα 18/8
Άφιξη και συνάντηση στα Γρεβενά, και μεταφορά με τα μινι μπας στη Σαμαρίνα, στους πρόποδες του Σμόλικα. Ενημέρωση για το πρόγραμμα της επόμενης μέρας. (Φυσικά με συνοδεία ποτού και φαγητού!!)
2η Μέρα 19/8
Ξεκινάμε με τα ποδήλατα μας με κατεύθηνση το Δίστρατο, μέσα από τα δάση του Σμόλικα, διασχίζουμε τη Βάλια Κίρνα, πανέμορφες θέες και κατηφορική διαδρομή μέχρι τον ποταμό Μπριαζώτη, όπου κάνουμε στάση για μπανάκι!! Το Δίστρατο είναι κοντά και τακτοποιούμαστε στα δωμάτια, ραντεβού στη πλατεία για ενημέρωση!!
3η Μέρα 20/8
Σήμερα ξεκινάμε λίγο ανηφορικά αλλα σύντομα θα ανταμοιφθούμε! Η διαδρομέ γίνεται πάλι σε δάση πεύκου με πανοραμικές θέες προς τον Αώο και τη Βάλια Κάλντα. Στη Βοβούσα καταλήγουμε στο καταφύγιο, όπου και διανυκτερεύουμε.
4η Μέρα
Προαιρετική διάσχιση μέσω Τσούκας Ρόσσας για τις πηγές του Αώου. Καταπληκτικό μέρος στην τεχνητή λίμνη!! Όσοι δεν θέλουν να ακολουθήσουν, υπάρχει εναλλακτική πεζοπορία στο Αρκουδόρεμα. Η επιστροφή στα αυτοκίνητα μας γίνεται με τα βαν της εταιρίας μας.

Οι διαδρομές δεν είναι για όλο τον κόσμο, σκοπός μας είναι η απόλαυση του τοπίου και της δραστηριότητας. Μπορείτε να συμμετέχετε όποια μέρα θέλετε!

Τιμή 155€ στο άτομο.
Περιλαμβάνει, όλες τις μεταφορές από την μέρα συνάντησης μέχρι την 4η μέρα, οδηγό συνοδό για τη δραστηριότητα, 3 μέρτες διαμονή σε ξενώνες και καταφύγιο. Διατίθεται και πλήρης ποδηλατικός εξοπλισμός (ποδήλατο, κράνος γάντια σακίδιο) με έξτρα χρέωση 10€ ανά μέρα.

Δηλώσεις συμμετοχής μέχρι Δευτέρα 15/8
ΠΗΓΗ: http://www.compassadventures.gr

Το διαβάσαμε στο: http://vovousa.blogspot.com/ 

Καλοκαίρι στο Ελατοχώρι...

Καλοκαίρι στο Ελατοχώρι... 

Ένα μικρό χωριό, στο οποίο κάποιοι νέοι διοργανώνουν διάφορες εκδηλώσεις και δράσεις.

Όπως είναι ο καθαρισμός μονοπατιών. Η συμμετοχή της ποδοσφαιρικής ομάδας στο πρωτάθλημα Ζαγορίου. Η οργάνωση χορευτικού. Και πολλά ακόμη.

 

 Σας προσκαλούμε να έρθετε στο πανηγύρι του χωριού μας στις 5, 6 & 7 Αυγούστου.

 

ΠΗΓΗ:  http://elatochoriioa.blogspot.com/

Τρίστενο Ζαγορίου Ιωαννίνων

Το Τρίστενο Ανατολικού Ζαγορίου, {(τέως Δρεστενίκον Επαρχίας Δωδώνης μέχρι το 1927 όπου και άλλαξε το όνομά του με το διάταγμα 1.4.1927 (ΦΕΚ76/1927)}, δεν είναι γνωστό πότε δημιουργήθηκε ως χωριό. Είναι ένα από τα πιο όμορφα και νοικοκυρεμένα χωριά του Ανατολικού Ζαγορίου. Να τι γράφει ο Γιάννης Σαραλής στο βιβλίο του το "Ζαγόρι" του 1957 : " Το Τρίστενο είναι το χωριό με την συγρατημένη σιωπηλή ομορφιά του, γιατί βρί- σκεται γυρμένο στην ανατολική βουνοπλαγιά του Γρεβενητίου. Πρέπει να το προσέξης και να το αναζητήσεις. Και άμα το γνωρίσεις μένεις έκθαμπος από το εξαίσιο θέαμα που ξανοίγεται μπροστά σου. Το βουνό πάνω από το χωριό χωρισμένο σε τρία διάσελα αφήνει να κατηφορίζει ίσα μ' αυτό όλος εκείνος ο πολυποίκιλος θησαυρός του πράσινου που ξεχύνεται μαζί με τα κρυστάλλινα νερά του και κατακλύζουν το χωριό μ'ένα ορμητικό και χαρούμενο θρίαμβο.Το Τρίστενο κρύφτηκε μέσα στα βαθύσκια φυλλώματα των δέντρων κι ανα- σαίνει τη δροσιά του νερού ακούoντας το αιώνιο νανούρισμά του.Μονάχα οι τρείς κορφούλες του βουνού βαλμένες στη σειρά στέκο- νται κι αγναντεύουν το δρόμο μας..." Στην είσοδο του χωριού το κτίριο του κοινοτικού ξενώνα και μια μεγάλη μοσχοϊτιά μας υποδέχονται και σκαλοπάτια τερματίζουν την πορεία του οχήματός μας. Η γοητεία του Τριστένου είναι ότι περπατάς, όχι επειδή απαγορεύεται αλλά επειδή από κατασκευής δεν προβλέφθηκε (ευτυχώς) να υπάρχουν αμαξητοί δρόμοι. Ανεβαίνοντας τα σκαλιά βρισκόμαστε σε μια από τις ωραιότερες πλατείες του Ζαγορίου. Μπαλκονάτη, σχεδόν κυκλική, στα 940μ. υψόμετρο, με δύο τεράστιους πλατάνους (ο ένας φιλοξενεί επάνω του ένα καμπανα-ριό). Ανεβαίνοντας λίγα σκαλιά ακόμα, βρισκόμαστε σε άλλο επίπεδο της πλατείας όπου βρίσκεται το στολίδι του χωριού, η υπέροχη εκκλησία του Αγ. Γεωργίου, χτισμένη με κλασική Ζαγορίσια αρχιτεκτονική το 1793. Λίγα είναι τα κτίσματα που διατηρούν την κλασική Ζαγορίσια αρχιτεκτονική αφού όπως και τα υπόλοιπα χωριά του Ανατολικού του (φτωχού) Ζαγορίου, έτσι και το Τρίστενο γνώρισε τρομακτικές καταστροφές από τους βομβαρδισμούς των Γερμανών κατά το 1943. Έτσι τα περισσότερα σπίτια έχουν την χαρακτηριστική κόκκινη τσίγκινη στέγη από χρηματοδοτήσεις του σχεδίου Μάρσαλ μετά τον πόλεμο.

ΠΗΓΗ ΚΕΙΜΕΝΟΥ: www.hellenica.de

Εικόνες από την Ιτέα του Ανατολικού Ζαγορίου.

ΠΗΓΗ:  www.facebook.com  -  ΙΤΕΑ-ΛΙΑΠΗ (ΑΝΑΤΟΛΙΚΟ ΖΑΓΟΡΙ)

Τα καλύτερα (στα) Ζαγοροχώρια

Το πασπαλισμένο με χρυσόσκονη Δυτικό Ζαγόρι: το Μικρό και το Μεγάλο Πάπιγκο, η Αρίστη και ο Βίκος, με την συγκλονιστική του θέα στην χαράδρα –εκείνη που δεν υπάρχει πουθενά αλλού. Η ήρεμη δύναμη του Ανατολικού Ζαγορίου: η πανέμορφη Βωβούσα στις όχθες του Αώου, τα γραφικά χωριά της κοιλάδας του Βάρδα με τους νερόμυλους, ο Καστανώνας και η Ιτέα με τα τοξωτά γεφύρια. Η απαράμιλλη ομορφιά των κεντρικών χωριών, αυτή που κάποτε ορκιστήκαμε πως θα κρατούσαμε μυστική: το Δίλοφο, το Κεπέσοβο, οι Κήποι και το Τσεπέλοβο, όμως, παραήταν όμορφα για να μείνουν κρυφά. Υπάρχει περίπτωση να διαλέξεις πλευρά στον παράδεισο; 

Τα Ζαγοροχώρια είναι συνολικά σαράντα έξι. Ακόμη κι αν αφιερώσεις εβδομάδες στην εξερεύνησή τους, δύσκολα μπορείς να πεις με το χέρι στην καρδιά πως τα γνωρίζεις όλα. Γι’ αυτό είναι πολύ δύσκολο να καταλήξεις στα χωριά που σου αρέσουν περισσότερο, στις γεύσεις που κουβαλάς μαζί σου γυρνώντας από κάθε ταξίδι εκεί, στις διαδρομές που θα ήθελες να κάνεις ξανά και ξανά, και στους ξενώνες στους οποίους θα ήθελες να επιστρέφεις μετά τις διαδρομές αυτές. Γι’ αυτό η λίστα που ακολουθεί είναι καθαρά υποκειμενική. Και γι’ αυτό περιμένουμε –πάντα– τις δικές σας αντι-προτάσεις και αντι-ρήσεις στα σχόλια στο τέλος του κειμένου.
Τα πιο… καρτποσταλικά χωριά
Μικρό Πάπιγκο: Ή, για να είμαστε ειλικρινείς, και τα δύο… Πάπιγκα, Μικρό και Μεγάλο. Εντυπωσιακά πέτρινα σπιτάκια, σκεπασμένα με τη χαρακτηριστική σκούρα γκρίζα ηπειρώτικη πλάκα, μαγευτική φύση να τα αγκαλιάζει, πέτρινες βρύσες, λιθόκτιστα καλντερίμια να ελίσσονται ανάμεσα σε περιποιημένες αυλίτσες έχουν και τα δύο. Απλά, το Μικρό Πάπιγκο έχει λίγο λιγότερη από την «εμπορικότητα» του μεγάλου αδελφού του, λίγο περισσότερο ιντελεκτουέλ ατμόσφαιρα και λίγο ωραιότερη θέα στις χιονισμένες κορυφές της Γκαμήλας. Γι’ αυτό κι εμείς με τη σειρά μας του έχουμε λίγο μεγαλύτερη αδυναμία.

Κήποι: Το «χωριό των γεφυριών» πλαισιώνεται από τέσσερα υπέροχα τοξωτά ηπειρώτικα γεφύρια –κι αυτή είναι μόνο η πρώτη θαυμάσια εικόνα από τις διαδοχικές θαυμάσιες εικόνες του χωριού. Εντυπωσιακά πέτρινα αρχοντικά, μισοκρυμμένα πίσω από βλάστηση που οργιάζει, αμφιθεατρικά κτισμένα στο διάσελο ανάμεσα στην Γκαμήλα και το Μιτσικέλι, πετρόχτιστα δρομάκια και μικροσκοπικές πλατείες συνθέτουν ένα χωριό χάρμα οφθαλμών στο Κεντρικό Ζαγόρι.

Βωβούσα: Κτισμένη στις όχθες του Αώου, στο low profile Ανατολικό Ζαγόρι, η πνιγμένη στο πράσινο Βωβούσα είναι ένα από τα γοητευτικότερα «μυστικά» Ζαγοροχώρια. Οι κατακόκκινες κεραμιδοσκεπές της που αγκαλιάζουν τα χαμηλά πέτρινα σπιτάκια σπάνε τη συμφωνία του πράσινου που πλαισιώνει τα κρυστάλλινα νερά του ποταμού, ο οποίος κυλά στο κέντρο της. Από τα σημαντικότερα αξιοθέατα, το πέτρινο μονότοξο γεφύρι που ενώνει τις δύο όχθες του, και το οποίο χρονολογείται από το 1748. 

Δίλοφο: Έχει κάψει καρδιές ως το ομορφότερο χωριό του Ζαγορίου, κι όχι άδικα: κτισμένο σε υψόμετρο 860 μέτρων, επάνω σε δύο λόφους, με περισσότερα από εκατό εντυπωσιακά αρχοντικά και μια πλατεία βγαλμένη από εικονογράφηση παιδικού βιβλίου. Από εδώ ξεκινούν και τα τρία λιθόκτιστα δρομάκια του χωριού, που οδηγούν στις τρεις γειτονιές του: επάνω, κάτω και πέρα μαχαλά. Τα αυτοκίνητα μένουν αυστηρά στην είσοδο του χωριού, κι η ησυχία του δάσους που το περιστοιχίζει τα βράδια είναι ονειρική.

Καπέσοβο: Κτισμένο σε υψόμετρο 1.100 μέτρων, το γλυκύτατο χωριό του Κεντρικού Ζαγορίου είναι ένας έρωτας με την πρώτη ματιά. Επιβλητικά αρχοντικά, λιθόκτιστα καλντερίμια που σε προκαλούν να τα ανέβεις –η απότομη πλαγιά που φιλοξενεί το χωριό κάνει την ανάβαση πράγματι πρόκληση– βρίσκοντας συνεχώς δικαιολογίες για στάσεις: πότε για να θαυμάσεις μια εντυπωσιακή, πέτρινη εννοείται, εκκλησία, πότε για να αράξεις στην πανέμορφη πλατεία, πότε για να ξεστρατίσεις προς ένα ακόμη «σημείο με θέα», από τα δεκάδες σηματοδοτημένα με μικρές ξύλινες ταμπέλες, που αγναντεύουν από ψηλά το φαράγγι του Βίκου.

Οι πιο ειδυλλιακές διαδρομές
- Στα μονοπάτια που ξεκινούν από την Βωβούσα και οδηγούν στην καρδιά του απλά μαγευτικού εθνικού δρυμού της Βάλια Κάλντα, και στο επίσης καταπράσινο Αρκουδόρεμα –όπου ναι, ζει ακόμα η καφέ αρκούδα της Πίνδου. Δείτε λεπτομέρειες για όλες τις διαδρομές εδώ.

- Στο μονοπάτι των μονοπατιών, εκείνο που συνδέει το Μικρό Πάπιγκο με το καλά οργανωμένο καταφύγιο της Αστράκας στο υψόμετρο των 1950 μέτρων (τηλέφωνο επικοινωνίας: 6973223100), την θρυλική Δρακόλιμνη και την κορυφή της Γκαμήλας. Οι διαδρομές είναι μαγευτικές, αλλά δεν ενδείκνυνται για αρχάριους: υπολογίστε ότι το καταφύγιο απέχει από το Μικρό Πάπιγκο περί τις τρεις ώρες περπάτημα - ανάβαση, η Δρακόλιμνη από το καταφύγιο περίπου μιάμιση ώρα και η κορυφή της Γκαμήλας από το καταφύγιο περί τις δυόμιση ώρες. Σε κάθε περίπτωση, ζητήστε πληροφορίες από τους ντόπιους, καθότι οι καιρικές συνθήκες ενίοτε δυσχεραίνουν την ανάβαση. Δείτε αναλυτικά όλες τις διαδρομές εδώ.

- Στα μονοπάτια που ξεκινούν από τα δημοφιλή χωριά του Κεντρικού Ζαγορίου, Βίτσα και Μονοδένδρι, για να καταλήξουν στον πυρήνα του ομορφότερου, ίσως, εθνικού δρυμού της Ελλάδας, εκείνον του Βίκου - Αώου. Δείτε αναλυτικά τις διαδρομές στο τέλος αυτής της σελίδας.

- Με τα άλογα του Λευκού Πήγασου, με την καθοδήγηση έμπειρου συνοδού, στις παρυφές του Βίκου. Η διαδρομή ξεκινά από το Μεγάλο Πάπιγκο, και δε θα σας κοστίσει περισσότερα από 20 ευρώ το άτομο.

- Με βάρκες του rafting στα κρυστάλλινα (τόσο από άποψη διαύγειας όσο και θερμοκρασίας) νερά του Βοϊδομάτη, περνώντας μέσα από φυσικά τοπία που θα σας κάνουν να πιστέψετε πως βρίσκεστε σε άλλη χώρα –αν όχι σε άλλον πλανήτη. Εταιρείες που διοργανώνουν rafting και άλλες δραστηριότητες στον Βοϊδομάτη, αλλά και τον Αώο, είναι οι Trekking Hellas (ενδεικτική τιμή 35 € το άτομο), Alpine Zone (30€ το άτομο για γκρουπ 4 ατόμων, 35€ το άτομο για δύο άτομα) και No Limits (35€ το άτομο).

Οι πιο λαχταριστές γεύσεις
Στα Ριζά, Ελάτη (τηλ.: 26530 71550): Τοπική κουζίνα, λαχταριστά μαγειρευτά και μαγευτική θέα στο φαράγγι του Βίκου και τις κορυφές της Γκαμήλας. Must οι σπιτικές πίττες και το χοιρινό κότσι με πράσο. Κρατήστε χώρο για το επιδόρπιο, θα μας θυμηθείτε.

Κανέλλα & Γαρύφαλλο, Βίτσα (τηλ.: 26530 71671): Σπιτικές δημιουργίες με δημιουργικό twist, και τιμώμενο συστατικό τα μανιτάρια –τα οποία πρέπει να δοκιμάσετε, πριν ορκιστείτε πως δεν τα τρώτε: δεν τρώτε τα υπόλοιπα, όχι τα συγκεκριμένα. Στα hit το κρασάτο μοσχαράκι με βασιλομανίταρα και ο κόκορας με κόλιαντρο, πορτοκάλι και άγρια μανιτάρια.

Σωποτσέλι, Δίλοφο (τηλ.: 26530 22629): Οι τοπικές σπεσιαλιτέ έχουν την τιμητική τους, τα κρέατα –και τα λουκάνικα– είναι ντόπια, το ψωμί ψήνεται στον ξυλόφουρνο κι αρωματίζει όλη τη γειτονιά. Δοκιμάστε οπωσδήποτε το κρασάτο ζαρκάδι, και τις αχνιστές σούπες.

Εν Αρίστη, Αρίστη (τηλ.: 26530 42103): Ζουμερή σχάρα, σπιτικές πίττες και λαχταριστό αγριογούρουνο σε ένα ταβερνάκι βγαλμένο από ασπρόμαυρη ελληνική ταινία. Extra bonus η θέα στις καταπράσινες πλαγιές και τις καμινάδες του χωριού που αχνίζουν, από τα ξύλινα παράθυρα.

Ντιζάκι, Άνω Πεδινά (τηλ.: 26530 71121): Δημιουργική κουζίνα με έμπνευση από την τοπική παράδοση, και ολίγο από διεθνές ρεπερτόριο –η ιταλική καρμπονάρα αποτελεί hit– αλλά και λαχταριστά επιδόρπια. Το χοιρινό κότσι με κόκκινο κρασί στο φούρνο είναι ένα πιάτο που θα θυμάστε για καιρό.

Άγγελος, Βωβούσα (τηλ.: 26560 22841): «Μαμαδίσια» μαγειρευτά, ντόπια κρέατα στη σχάρα, εκπληκτική θέα στα καταπράσινα φυσικά τοπία και ασυναγώνιστες τιμές.

Στου Μιχάλη, Κήποι (τηλ.: 26530 71630): «Υβρίδιο» παραδοσιακού καφενείου και ρουστίκ ταβέρνας, που σερβίρει τοπικές σπεσιαλιτέ και πιο-σπιτικά-δε-γίνεται μαγειρευτά σε ένα περιβάλλον που ταιριάζει γάντι στο εκτός πεπατημένης Ανατολικό Ζαγόρι.

Οι πιο cozy ξενώνες
Πρίμουλα, Άνω Πεδινά: Κρεβάτια με κουνουπιέρες, παλ χρώματα, αφράτα παπλώματα, φωτιά που σιγοκαίει στο τζάκι δίπλα στο κρεβάτι. Ο απόλυτα παραμυθένιος ξενώνας των Άνω Πεδινών απέκτησε πρόσφατα ένα ανεξάρτητο κτίριο με διώροφες σουίτες, και μας περιμένει να τον (ξανα)ερωτευτούμε. Οι τιμές αυτήν την περίοδο κυμαίνονται στα 80 ευρώ για το δίκλινο με πρωινό.

Μικρό Πάπιγκο 1700, Μικρό Πάπιγκο: Λιτή πολυτέλεια, minimal λευκό, εντυπωσιακό design και άψογο στυλ έκαναν αυτόν τον ξενώνα, στο ψηλότερο σημείο των Ζαγοροχωρίων, να προηγείται της φήμης του Μικρού Πάπιγκου, το οποίο στολίζει. Οι τιμές αυτήν την περίοδο ξεκινούν από 100 ευρώ για το δίκλινο δωμάτιο. Αν σκοπεύετε να μείνετε περισσότερο από ένα Σαββατοκύριακο, στο site θα βρείτε δελεαστικότατες προσφορές.

Ξενώνας Αντάλκη, Μικρό Πάπιγκο: Δωμάτια βγαλμένα από το κουκλόσπιτο των παιδικών μας χρόνων, όλα με τζάκι και ασυναγώνιστη θέα στην χιονισμένη κορυφή της Αστράκας. Υπέροχο το πρωινό, ωραιότατες και οι τιμές: 80 ευρώ για το δίκλινο δωμάτιο.

Αρχοντικό Γκέκη, Μεγάλο Πάπιγκο: Ένα αν μη τι άλλο επιβλητικό αρχοντικό του 1876 ανακαινίστηκε για να φιλοξενήσει ατμοσφαιρικά δωμάτια με τζάκι και Jacuzzi, διατηρώντας την μεγαλοπρεπή αίγλη του και τον τεράστιο κήπο των δύο στρεμμάτων, όπου σερβίρεται –καιρού επιτρέποντος– το παραδοσιακό πρωινό, αλλά και λαχταριστά σπιτικά γλυκά και αχνιστοί καφέδες τις υπόλοιπες ώρες. Οι τιμές ξεκινούν από 80 ευρώ για το δίκλινο με τζάκι και πρωινό.

Κερασιές, Βωβούσα: Τρία πέτρινα κτίρια αγκαλιάζουν μια πλακόστρωτη εσωτερική αυλή, σχηματίζοντας έναν ηπειρώτικο «μαχαλά». Η πέτρα και το ξύλο των εξωτερικών χώρων δίνουν τη θέση τους στο pop design του εσωτερικού: funky χρώματα, minimal αισθητική, ξύλινα πατώματα και ταβάνια, arty λεπτομέρειες επικρατούν στα δωμάτια. Οι τιμές αυτήν την περίοδο κυμαίνονται στα 70 ευρώ για το δίκλινο δωμάτιο με πρωινό.

Το Σπίτι του Ορέστη, Άνω Πεδινά: Η πέτρα και το ξύλο πρωταγωνιστούν σε έναν κουκλίστικο ξενώνα που διατηρεί ανέπαφη την ατμόσφαιρα του χωριού. Το παραδοσιακό πρωινό περιλαμβάνει τηγανίτες και κέικ βανίλια - κανέλα, ενώ οι φιλικότατες τιμές ξεκινούν από 60 ευρώ για το δίκλινο με πρωινό. Σημειώστε ότι πολλά από τα δωμάτια διαθέτουν και τζάκι.

ΠΗΓΗ:  http://www.in2life.gr
ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΑΜΕ ΣΤΟ: www.travelchat.gr

Τα μανιτάρια - η τροφή των θεών!!!

       Στην περιοχή του Ζαγορίου υπάρχουν διάφορα είδη γνωστών αυτοφυών μανιταριών και αυτό ήρθε να μου το θυμίσει η ενημερωτική πινακίδα, που βλέπετε στη διπλανή φωτογραφία.
 Την συνάντησα σε κάποια επίσκεψή μου στο Ανατολικό Ζαγόρι, λίγο μετά το χωριό Γρεβενίτι, καθώς πήγαινα για το Φλαμπουράρι.

Το κείμενο είναι αρκετά συνοπτικό αλλά μας δίνει βασικές πληροφορείες γύρω από τα μανιτάρια και σας το μεταφέρω αυτούσιο.

Η τροφή των Θεών

Τα μανιτάρια με διαρκή παρουσία στη γη πάνω από εκατομμύρια χρόνια, αναπτύσσονται από τις πολικές περιοχές έως τις ερήμους, καθώς και από τα τροπικά δάση έως τα οικοσυστήματα των δασών των εύκρατων περιοχών. Για τους αρχαίους Έλληνες και Ρωμαίους, ήταν τροφή των θεών, αποτέλεσμα της ορμής των κεραυνών του Δία που έπεφταν στο έδαφος κατά τη διάρκεια της θύελλας.  Στην Ελλάδα, με τους ήπιους και  βροχερούς χειμώνες, τα σχετικώς θερμά και ξηρά καλοκαίρια και τη μεγάλη ηλιοφάνεια όλο σχεδόν το χρόνο, ο περιηγητής μπορεί να συναντήσει είδη μανιταριών.
Στην τυπική του μορφή το σώμα των μανιταριών αποτελείται από το καπέλο (πίλος), το πόδι (στύπος), τα φυλλαράκια,  το δακτυλίδι, τα λέπια και τη βόλβα,  ενώ η διάρκεια της ζωής του δεν ξεπερνά τις λίγες ώρες ή ημέρες. Η σύντομη αυτή διάρκεια της ζωής των μανιταριών οδήγησε τη φύση για λόγους οικονομίας και διατήρησης της πληθυσμιακής ποικιλομορφίας στην παραγωγή από αυτό, εκατομμυρίων σπορίων που μπορούν να μεταφερθούν από το νερό, τον άνεμο ή τα ζώα στο κατάλληλο οικοσύστημα για αναπαραγωγή όταν οι συνθήκες θερμοκρασίας και υγρασίας καταστούν ιδανικές, κυρίως τις περιόδους της Άνοιξης και του Φθινοπώρου.
Ξεπροβάλλοντας λοιπόν, ανάμεσα από λεύκες, ιτιές, βελανιδιές, οξιές, πεύκα, έλατο και σφενδάμια κινητοποιούν τον περιηγητή να τα αγγίξει, να τα μυρίσει και γιατί όχι να τα γευτεί. Στην Ήπειρο τα πλέον κοινά απαντούμενα εδώδιμα είδη είναι οι Κανθαρέλλες (Contharellous cibarius), τα Βασιλομανίταρα ή Καλογεράκια (Boletus edulis Boletus aureus), το Ύδνο ή καρφί  (Hydnum repandum), οι Τρομπέτες (Craterellus cornicopiooiodes), η Μακρολεττίστα ή Ζαρκαδίσιο (Macrolepiota procera), ο Πλευρώτος ο οστεώδης (Pleurοτus ostreatus), οι Ραμάριες ή Κοράλλια (Ramaria largentili),  οι Μορχέλες  (Morel sp.), ο Αμανίτης του Kαίσαρα (Amanita casearia), αλλά και το κλασσικό μανιτάρι του παραμυθιού των παιδικών μας χρόνων με τις παραισθησιογόνες ιδιότητες, ο Αμανίτης ο μυγοκτόνος (Amanita muscaria).

Πέτρινες βρύσες στο Τρίστενο του Ανατολικού Ζαγορίου.

Οι πέτρινες βρύσες που επιλέξαμε να σας παρουσιάσουμε σήμερα είναι από το χωριό Τρίστενο στο Ανατολικό Ζαγόρι. Ένα όμορφο χωριό, χαμένο μέσα στο πράσινο, με πέτρινα καλντερίμια και αρκετά στοιχεία παραδοσιακής αρχιτεκτονικής από τα οποία δεν θα μπορούσαν να λείπουν και οι πέτρινες βρύσες!

Ιτέα-Λιάπη Ανατολικού Ζαγορίου.

Η Λιάπη βρίσκεται στο ανατολικό τμήμα του Ζαγορίου και απέχει 36 χλμ απο το κέντρο των Ιωαννίνων μέσω της παλαιάς επαρχιακής οδού Ιωαννίνων-Τρικάλων και μόλις 15 χλμ μέσω Εγνατίας Οδού. Έχει συνολική έκταση 18000 στρέμματα από τα οποία τα 4000 είναι καλλιεργήσιμα, τα 3000 δάσος και τα υπόλοιπα 11000 χαρακτηρίζονται ως βοσκήσιμη έκταση.

ΕΠΙΓΡΑΜΜΑΤΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ ΟΠΩΣ ΑΥΤΑ ΚΑΤΑΓΡΑΦΗΚΑΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΔΑΣΚΑΛΟ ΑΝΤΩΝΗ ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗ

Έως το έτος 1747 ή 1749,  το χωριό μας ονομαζόταν Ντουχάνιστα. Την περίοδο αυτή καταστράφηκε ολοσχερώς από τους Τούρκους για αντίποινα. Είχε προηγηθεί εξόντωση αποσπάσματος Αρβανιτών-Λιάπηδων εκ μέρους των χωριανών μετά από συμπλοκή στο πανηγύρι του 15Αύγουστου.
Από τον αφανισμό του αποσπάσματος των είκοσι Αρβανιτών-Λιάπηδων το χωριό πήρε κατά την επικρατέστερη εκδοχή το όνομα Λιάπη.

Το έτος 1855 το χωριό κάηκε για 2η φορά από τους Τούρκους ως αντίποινα για την δολοφονία του Παλιούρα, δραγάτη της περιοχής. Τον Παλιούρα όπως έλεγαν σκότωσε ο χωριανός μας της εποχής εκείνης, Θανάσης Γκαράνης.
Τρίτη φορά το χωριό κάηκε από τον Τουρκικό στρατό το 1912, εποχή των βαλκανικών πολέμων.
Το έτος 1919 αναγνωρίστηκε επίσημα το χωριό σαν κοινότητα Λιάπης, ενώ το 1955 μετονομάστηκε σε Ιτέα. Εξακολουθεί όμως ο ένας από τους συνοικισμούς του χωριού ως σήμερα να ονομάζεται Λιάπη.

Με την ονομασία Λιάπου αναφέρεται το χωριό στην πρόθεση 421 της Μονής Μεταμορφώσεως των Μετεώρων στα 1592-93. Ο πατήρ Αραβαντινός όπως και ο Ι. Λαμπρίδης γράφουν το χωριό μας με την ονομασία Λιάπου ή Λιάπη. Ο Κων. Ευθ. Οικονόμου στο βιβλίο του "Τοπωνύμια της περιοχής Ζαγορίου" αναφέρει το τοπωνύμιο Λιάπη αλλά και το παλαιότερο Ντουχάνιστα. Ο Ευρυπίδης Μακρής επίσης σε βιβλίο του γράφει πως το χωριό ονομαζόταν Ντουχάνιστα και μετονομάστηκε σε Λιάπη μετά την καταστροφή του 1747.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Τις πληροφορίες για το χωριό και τις φωτογραφίες  τις βρήκαμε στη σελίδα  ΙΤΕΑ-ΛΙΑΠΗ (ΑΝΑΤΟΛ.ΖΑΓΟΡΙ) του facebook

Καβαλλάρι - Ανατολικό Ζαγόρι.

Το Καβαλλάρι είναι ένα από τα χωριά του Ζαγορίου. Στο βίντεο που ακολουθεί και το οποίο βρήκαμε στο You Tube, μπορείτε να δείτε εικόνες από το χωριό αυτό.

Ανθρακίτης Ζαγορίου.

Ο Ανθρακίτης είναι ένα από τα 46 χωριά του Ζαγορίου, απέχει από τα Γιάννενα 50 χλμ, είναι χτισμένο στην βορειοανατολική πλευρά του όρους Μιτσικέλι, σε υψόμετρο 730 μ. και ανήκει διοικητικά στο Δήμο Ζαγορίου. Η πολεοδομική μορφή του χωριού είναι κυκλική και μονοκεντρική όπως σε όλα σχεδόν τα Ζαγοροχώρια. Στο κέντρο του χωριού βρίσκεται η πλατεία, στη μέση της οποίας ορθώνεται ένας μεγάλος πλάτανος και γύρω απ’ αυτή αναπτύσσονται τα σπίτια του χωριού. Στη νοτιοανατολική πλευρά της πλατείας είναι χτισμένη η εκκλησία του χωριού, που είναι αφιερωμένη στην Κοίμηση της Θεοτόκου, ενώ στη βόρεια πλευρά της υπάρχει το κτήριο του παλαιού σχολείου.  

Ο Ανθρακίτης πήρε το όνομα αυτό στις 13-2-1947 τιμής ένεκεν στο μεγάλο δάσκαλο του γένους Μεθόδιο Ανθρακίτη, ο οποίος καταγόταν από την Καμνιά που ήταν η προηγούμενη ονομασία του χωριού. Από ιστορικές μαρτυρίες προκύπτει ότι στην περιοχή του σημερινού Ανθρακίτη υπήρχε από το 540 μ.Χ. οικισμός με την ονομασία Δρυάνοβο. Το 1431 που οι Τούρκοι κατέλαβαν την Ήπειρο, το Δρυάνοβο ήταν μεταξύ των 14 χωριών του Ζαγορίου που δήλωσαν υποταγή στον Καρασινάν Πασά. Αργότερα ιδρύθηκε κι ένας συνοικισμός με το όνομα Μεσοχώρι. Οι δύο αυτοί οικισμοί κάποια στιγμή καταστράφηκαν και το 1583 το νέο χωριό που λεγόταν πλέον Καμνιά.

Κατά τη διάρκεια του Β΄ παγκοσμίου πολέμου, το χωριό βομβαρδίσθηκε στις 6 Δεκεμβρίου 1940 από Ιταλικά αεροπλάνα και την 1-8-1940 κανονιοβολήθηκε από Γερμανικό πυροβολικό που είχε έδρα στην Ελεούσα. Η καταστροφή του χωριού ολοκληρώθηκε την 24-10-1943 όταν πυρπολήθηκε από τους Γερμανούς. Το χωριό ξανακτίσθηκε αργότερα αλλά ποτέ δεν απέκτησε την αίγλη και το μεγαλείο που είχε πριν από την ολοκληρωτική του καταστροφή.

 Οι κάτοικοι του Ανθρακίτη ήταν γηγενείς Ζαγορίσιοι και από το 1950 εγκαταστάθηκαν στο χωριό και κάποιες οικογένειες Σαρακατσιάνων. Ο πληθυσμός του χωριού έφτασε το 1868 σε 300 κατοίκους αλλά έκτοτε βαίνει συνεχώς μειούμενος για να φτάσει το 2006 να έχει μόλις 26 μόνιμους κατοίκους.

Η οικονομία του χωριού στηριζόταν από τα πολύ παλιά χρόνια στα γύρω δάση, στην γεωργία και την κτηνοτροφία ενώ πολλοί Καμνιώτες ακολούθησαν τη μοίρα των υπολοίπων κατοίκων του Ζαγορίου και ξενιτεύτηκαν για να ζήσουν καλύτερα. Αυτό είχε σαν συνέπεια την οικονομική και πνευματική ανάπτυξη του χωριού, η οποία διήρκεσε μέχρι τον Β΄ παγκόσμιο πόλεμο. Μετά τον πόλεμο ακολούθησε η μετανάστευση των περισσότερων κατοίκων του. Σήμερα οι κάτοικοι του χωριού διατηρούν πολύ λίγα ζώα και καλλιεργούν τους κήπους τους μόνο για τις ανάγκες των ιδίων. 

Μέσα στο χωριό υπάρχουν τρία γεφύρια. Ένα μονότοξο βρίσκεται στην τοποθεσία «Λάκκος του Πασιά», ένα στη θέση «Λάκκος Λεύκας» και το τρίτο στη θέση «Σιόπατο». Υπάρχουν όμως και άλλα γεφύρια γύρω από το χωριό και συγκεκριμένα ένα στη θέση «Φτέρη», ένα στο λάκκο «Τσιόνια», ένα στη θέση «Φούντα», ένα στα Σέλτσιανα, ένα στην τοποθεσία «Κατσιλέκκου» κι ένα τρίτοξο στην τοποθεσία «Βουδάσια». Εκτός από τα πέτρινα γεφύρια στο χωριό υπάρχουν και αρκετές βρύσες με κυριότερη την κεντρική βρύση του χωριού που βρίσκεται στον πάνω μαχαλά καθώς και κάποια παλιά λιθόστρωτα καλνερίμια.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Πληροφορίες για τη σύνταξη του παρόντος πήρα από το βιβλίο της Πετρούλας Βαζιάκα με τίτλο "Ο  Ανθρακίτης Ζαγορίου και το Δημοτικό Τραγούδι" ενώ οι φωτογραφίες είναι από το Facebook και από τη σελίδα ΑΝΘΡΑΚΙΤΗΣ-ΖΑΓΟΡΙ.