Θησαυροκυνηγοί κατέστρεψαν κι άλλο πέτρινο γεφύρι

Αποκαλυπτικές φωτογραφίες από το «χτύπημα» στο Ανατολικό Ζαγόρι 
 

Κάθε γεφύρι της Ηπείρου κουβαλάει μία ιστορία. Και κυρίως κουβαλάει τις μνήμες από ένα παρελθόν, μνήμες που αποτελούν τη γέφυρα με το μέλλον του τόπου.

Πολλά από τα πέτρινα γεφύρια είναι δεμένα με θρύλους. Θρύλοι και παραδόσεις που εξάπτουν τη φαντασία και πολλούς να επιδίδονται στο κυνήγι του κρυμμένου θησαυρού.

Τα πέτρινα γεφύρια λοιπόν αποτελούν έναν μόνιμο στόχο των θησαυροκυνηγών. Οι χρυσοθήρες πιστεύουν ότι κάπου στα θεμέλια τους ή σ' άλλα σημεία, ανάμεσα στις πέτρες που στέκουν εκεί χρόνια ή και αιώνες, βρίσκεται και ο κρυμμένος θησαυρός που τους περιμένει.

Έτσι επιδίδονται σε μία συνεχή λεηλασία της πολιτιστικής κληρονομιάς της περιοχής.

Τελευταίο «θύμα» τέτοιων ασυνείδητων και συχνά ανιστόρητων είναι το γεφύρι του Καμπέρ Αγά, στον Ζαγορίτικο ποταμό, στο Ανατολικό Ζαγόρι.

Άγνωστοι ξεκάρφωσαν τις πέτρες δίπλα ακριβώς στην καμάρα του γεφυριού, αναζητώντας εκεί το χρυσάφι.

Το γεφύρι υπολογίζεται ότι χτίστηκε τον 18ο αιώνα για τη συγκοινωνία των χωριών του Ανατολικού Ζαγορίου με τα Γιάννινα.. Αποτελεί μοναδικό δείγμα της αρχιτεκτονικής των μαστόρων του τόπου. Το υλικό κατασκευής του είναι η γκρίζα πέτρα της περιοχής, που δένει με το τοπίο, σε σημείο που φαντάζει ως ένα κατασκεύασμα της ίδιας της φύσης.

Αυτό το μνημείο λοιπόν χτύπησαν οι βάνδαλοι.

Συνήθως τέτοιες απόπειρες γεμίζουν με απογοήτευση τους εμπνευστές τους, όμως αφήνουν πίσω τους χαλάσματα.

Το γεφύρι του Καμπέρ Αγά, αμέσως μετά το χτύπημα των αγνώστων φωτογράφισε ο Σπύρος Μπουκουβάλας, μέλος της ομάδας «Πέτρινα Γεφύρια της Ελλάδας». Στις φωτογραφίες λοιπόν που φιλοξενεί το Epiruspost.gr καταγράφεται η καταστροφική δράση των ανεγκέφαλων.

Η ομάδα «Πέτρινα Γεφύρια της Ελλάδος» ξεκίνησε από τον Αλέξη Αυδή και τον Χρήστο Ντάκο και πλέον αριθμεί πολλά μέλη σε όλη τη χώρα.

Νέοι άνθρωποι, με μεράκι, με βαθιά γνώση της ιστορίας και του πολιτισμού και κυρίως με αγάπη για τον τόπο ξεκίνησαν την καταγραφή και τη φωτογράφιση των γεφυριών της Ηπείρου. Τρία χρόνια τώρα έχουν φτάσει στα πιο απίθανα και δύσβατα σημεία, συγκεντρώνοντας έναν μεγάλο θησαυρό. Τον πραγματικό θησαυρό της Ηπείρου.

Φωτογραφικό υλικό, ιστορικά στοιχεία, μετρήσεις, από τα πετρογέφυρα της Ελλάδος, σύντομα θα γίνουν κτήμα όλων μέσω της ιστοσελίδας που δημιουργείται.

Κόντρα λοιπόν σε όλους εκείνους που λεηλατούν τα γεφύρια της περιοχής, αναζητώντας ανύπαρκτους θησαυρούς, έρχονται αυτοί που έχουν ανακαλύψει τους πραγματικούς. Και τους παραδίδουν σε όλους μας, για να αποτελέσουν γέφυρα με το μέλλον.

ΠΗΓΗ:  http://www.epiruspost.gr

Το πέτρινο γεφύρι του "Καμπέρ Αγά" στο Ανατολικό Ζαγόρι.

Πηγαίνοντας από τα Γιάννενα προς το Ανατολικό Ζαγόρι, το πρώτο πέτρινο γεφύρι που θα συναντήσει ο επισκέπτης είναι αυτό του Καμπέρ Αγά ή Καμπέραγα. Το γεφύρι αυτό βρίσκεται κοντά στο χωριό Μηλιωτάδες και κτίστηκε με χρηματοδότηση του Καμπέρ Αγά, Τούρκου διοικητή των Ιωαννίνων. Η ακριβής χρονολογία κατασκευής του δεν είναι γνωστή.
Πρόκειται για ένα καλοδιατηρημένο γεφύρι, χαμηλού ύψους, με μία μεγάλη κεντρική καμάρα και δύο μικρότερες ψευτοκαμάρες, η μία δεξιά και η άλλη αριστερά. Το μήκος του φτάνει τα 18 μ. και το ύψος του τα 5 μ. Γεφυρώνει τον Ζαγορίτικο ποταμό, κοντά στο σημείο που αυτός συναντά τον Βάρδα ποταμό και, λόγω της αρχιτεκτονικής του, η μορφή του διαφέρει από τα υπόλοιπα γεφύρια του Ζαγορίου.

Το γεφύρι αυτό ήταν πολύ σημαντικό για την μετακίνηση των κατοίκων του Ανατολικού Ζαγορίου και την διακίνηση προϊόντων και αγαθών και κοντά σ΄ αυτό υπήρχε και χάνι, για την ξεκούραση των ταξιδιωτών.
Σήμερα, δίπλα από το γεφύρι αυτό, έχει κατασκευασθεί νέα σύγχρονη γέφυρα η οποία εξυπηρετεί τις ανάγκες της περιοχής.

ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΔΕΙΤΕ

Το γεφύρι του Καμπέρ-Αγά
Κοντά στους Μηλιωτάδες και δίπλα στον δρόμο που οδηγεί στην καρδιά του Ανατολικού Ζαγοριού υπάρχει το πέτρινο γεφύρι του Καμπέρ-Αγά. Το όνομά του οφείλεται στον τοπικό τσιφλικά ο οποίος τα χρόνια ακμής του Ζαγοριού είχε ως έδρα τους Μηλιωτάδες. Το γεφύρι έχει μία μεγάλη καμάρα πάνω από τον Ζαγορίτικο ποταμό και δύο μικρότερες ανακουφιστικές καμάρες στις άκρες του. Κοντά υπάρχει και το ομώνυμο χάνι που όμως σήμερα δεν θυμίζει σε τίποτα το παλιό, στο οποίο σταματούσαν 500 μουλάρια την ημέρα και έπρεπε να λειτουργούν τρεις φούρνοι προκειμένου να εξυπηρετήσουν τους ταξιδιώτες.

Τον μεγαλύτερο ναό στο Ζαγόρι
Στους Νεγάδες βρίσκεται η επιβλητική τρισυπόστατη εκκλησία του Αγίου Γεωργίου. Είναι η μεγαλύτερη του Ζαγοριού και χτίστηκε το 1792 από τον έμπορο Χατζή-Μάνθο Γκίνη. Είναι τρίκλιτη βασιλική αφιερωμένη στον Άγιο Δημήτριο, στην Αγία Τριάδα και το κεντρικό κλίτος στον Άγιο Γεώργιο. Το χαγιάτι περιβάλλεται από καμάρες, ενώ το εσωτερικό της κοσμείται με θαυμάσιες εικόνες και τοιχογραφίες με παραστάσεις αγίων και αρχαίων φιλοσόφων. Μεγάλης αξίας είναι το ξυλόγλυπτο τέμπλο.

Τη Βωβούσα
Είναι το πιο απομακρυσμένο χωριό του Ανατολικού Ζαγοριού. Το όνομά του λέγεται πως βγήκε από την βοή του ποταμού Αώου που το κόβει στα δύο. Ένα πέτρινο γεφύρι- χαρακτηριστική εικόνα του χωριού- ενώνει τους δύο μαχαλάδες που βρίσκονται σε υψόμετρο 1.000, ανάμεσα στα βουνά Αυγό και Μόρφα. Αν και το υψόμετρο που είναι χτισμένη η Βωβούσα είναι μεγάλο, δεν έχει ιδιαίτερη θέα προς την γύρω περιοχή. Όμως η πυκνή βλάστηση και τα απέραντα δάση που την περιβάλλουν δημιουργούν μία καταπράσινη αγκαλιά όπου μοιάζει να φωλιάζει. Η Βωβούσα επίσης αποτελεί μία από τις πύλες εισόδου στη περίφημη Ζεστή Κοιλάδα (Εθνικό Δρυμό Βάλια- Κάλντα) και οι φίλοι του καγιάκ και του ράφτινγκ την έχουν καθιερώσει ως αφετηρία της διαδρομής προς την Κόνιτσα.

Τη Μονή Βουτσάς
Στην ανατολική όχθη του ποταμού Βάρδα (παραπόταμος του Άραχθου), κοντά στο Γρεβενίτι και σε μια θέση που άλλοτε ήταν σημαντικός σταθμός των καραβανιών, βρίσκεται το μοναστήρι της Βουτσάς ή Βοτσάς, γνωστή και ως Παναγιά Πωγωνιώτισσα. Το όνομά της το οφείλει στο χωριό Βοτσά ή Μπότσα που υπήρχε στην περιοχή όταν ιδρύθηκε η μονή. Σύμφωνα με την παράδοση κτίστηκε από τον αυτοκράτορα του Βυζαντίου Κωνσταντίνο Πωγωνάτο το 672 και θεωρείται η παλαιότερη μονή του Ζαγοριού.

Πυρπολήθηκε από τους Τούρκους και αργότερα από τους Γερμανούς. Πλέον έχει ανακαινιστεί και είναι ανοικτή για τους επισκέπτες. Το κτιριακό συγκρότημα παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Τα κελιά και οι υπόλοιπες εγκαταστάσεις της μονής είναι κτισμένες στην εσωτερική πλευρά ενός πέτρινου περιβόλου. Σε αυτή την αυλή βρίσκονται το καθολικό, μια μικρή εκκλησία αφιερωμένη στην Κοίμηση της Θεοτόκου, αλλά και η υπερυψωμένη λότζια (πέτρινη κατασκευή). Κοντά στη μονή υπάρχει πέτρινο γεφύρι που ενώνει τις όχθες του Βάρδα ποταμού. Αυτό μαρτυρά τον παλιό δρόμο επικοινωνίας ανάμεσα στα χωριά Δολιανή και Γρεβενίτι, αλλά και ότι το σημείο αυτό ήταν τμήμα του λεγόμενου Βασιλικού δρόμου, της Βασιλικόστρατας.

ΠΗΓΗ:  http://www.tanea.gr/

«Βελτίωση - Εκσυγχρονισμός Αρδευτικού Δικτύου Μηλιωτάδων»

Στις 2 Δεκεμβρίου, ημέρα Πέμπτη και ώρα 19.30, στην ανοικτή συνεδρίαση του Νομαρχιακού Συμβουλίου, που θα πραγματοποιηθεί στην αίθουσα συνεδριάσεων του Διοικητηρίου της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Ιωαννίνων, μεταξύ των άλλων θεμάτων που θα συζητηθούν, είναι και  αυτό που αφορά την Γνωμοδότηση για το περιεχόμενο της Μελέτης Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων που αφορά το έργο: «Βελτίωση - Εκσυγχρονισμός Αρδευτικού Δικτύου Μηλιωτάδων» στην περιοχή του Δήμου Ανατολικού Ζαγορίου Νομού Ιωαννίνων. Η εισήγηση για το συγκεκριμένο θέμα θα γίνει από τη Δ/νση Πολεοδομίας & Περιβάλλοντος της Ν. Α. Ιωαννίνων.

Διαδρομή προς Γρεβενίτι και Βωβούσα.

Λίγο πριν από τη γέφυρα της Μπαλντούμας, πάνω στον δρόμο που ενώνει τα Γιάννινα με το Μέτσοβο, υπάρχει η διασταύρωση για τα χωριά του Ανατολικού Ζαγοριου. Πρώτη στάση κοντά στο χωριό Μηλιωτάδες για να δείτε ένα γεφύρι και να κοιτάξετε πιο προσεκτικά ένα χάνι που έχετε (έτσι συμβαίνει συνήθως!) προσπεράσει δίχως να το καταλάβετε. Πάνω στον Ζαγορίτικο ποταμό στέκεται το πέτρινο τοξωτό γεφύρι του Καμπέρ-Αγά, που με ομαλό και διόλου επιδεικτικό τρόπο ενώνει τις δυο του όχθες. Αν παρατηρήσει κανείς την μορφή του θα την βρει μοναδική και λίγο παράξενη, συγκρινόμενη με τα άλλα γεφύρια του Ζαγοριού. Όλη ετούτη η περιοχή ανήκε στον Τούρκο Καμπέραγα και ο δρόμος που περνούσε πάνω από το γεφύρι ονομαζόταν «Ντερβένι». Στο χάνι πριν από το γεφύρι, που σήμερα μοιάζει με αποθήκη λένε πως δούλευαν 3 φούρνοι για να εξυπηρετήσουν τον διερχόμενο κόσμο εκείνης της εποχής, ενώ πάνω από 500 μουλάρια περνούσαν κάθε μέρα από το χάνι. Λίγο πιο πάνω, και ακριβώς στην νέα γέφυρα από τσιμέντο, άλλο ένα ποτάμι, άλλο ένα πέτρινο γεφύρι. Το ποτάμι λέγεται Βάρδας και το γεφύρι της Τσίπιανης. Χτίστηκε στα 1875 από τον Αναστάση Πασπαλιάρη που έδωσε 1.040 τούρκικες λίρες μαζί με τους κατοίκους του χωριού Γρεβενίτι (γιατί εδώ στην περιοχή της Τσίπιανης, είχαν οι Γρεβενιτιώτες τα αμπέλια τους). Κοιτάξτε πιο προσεκτικά το οξυκόρυφο «κλείδωμα» του τόξου στο γεφύρι της Τσίπιανης και θαυμάστε την τέχνη των τότε λαϊκών (χωρίς διπλώματα) μαστόρωνκιοπρουλήδων (οι περισσότεροι από τους οποίους ήταν από τα χωριά της Κόνιτσας).

Ιστορικά βέβαια το Ανατολικό Ζαγόρι άρχιζε από εδώ και