Η Μονη Βουτσάς

    Η Μονή Βουτσάς βρίσκεται στο χωριό Γρεβενίτι στο Ανατολικό Ζαγόρι . Από το χωριό ένας χωματόδρομος 5 χλμ. οδηγεί προς τη μονή. Είναι αφιερωμένη στη Θεοτόκο Μαρία και γιορτάζει στις 8 Σεπτεμβρίου.
Ιδρυτής της Μονής Βουτσά φέρεται ο Βυζαντινός Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Δ' ο Πωγωνάτος.
Η Μονή καταστράφηκε από τους Τούρκους το 15ο αιώνα και ξανά χτίστηκε το 1680. Οι Γερμανοί την έκαψαν το 1943 κατά τη διάρκεια της κατοχής όπως και όλο το χωριό, το οποίο έχει χαρακτηρισθεί «Μαρτυρικό».
Το εσωτερικό του ναού, είναι τοιχογραφημένο από τον ιερέα Αθανάσιο και τους μοναχούς Αντώνιο και Νικόδημο (1680 - 1769).

ΠΗΓΗ: https://www.facebook.com/diamantis.themos

Γρεβενίτι: Η λίμνη με τα νούφαρα

Είναι γωνιές ξεχωριστές. Μικρά θαύματα της φύσης. Γωνιές του τόπου μας. Άλλες γνωστές κι άλλες άγνωστες. Όλες όμως με τη δική τους ξεχωριστή γοητεία. Με τη δική τους ομορφιά.

Μια τέτοια γωνιά βρίσκεται κρυμμένη στο πανέμορφο Γρεβενίτι. Είναι η λίμνη Ζορίκα, η λίμνη που γεμίζει με νούφαρα κάθε χρόνο και αποτελεί ένα μοναδικό θέαμα μέσα στην απέραντη γοητεία του πράσινου.

Η λίμνη βρίσκεται ανάμεσα στο πλούσιο δάσος της περιοχής και μπορεί να εξελιχθεί σε έναν από τους πιο όμορφους προορισμούς στο Ανατολικό Ζαγόρι.

Ειδικά προς το τέλος της άνοιξης όταν και ανθίζουν τα νούφαρα η ομορφιά είναι μοναδική.

Μόλις τέσσερα χιλιόμετρα από το Γρεβενίτι, στη διασταύρωση του επαρχιακού δρόμου που οδηγεί στη λίμνη των πηγών Αώου, αξίζει μια στάση.

Ο τόπος θα σας αποζημιώσει. Οι εικόνες, το άρωμα, τα χρώματα. Και σίγουρα αυτή η φορά δεν θα είναι η τελευταία.

Σ.Σ.: Ευχαριστούμε για την αποστολή του φωτογραφικού υλικού και στοιχείων για την λίμνη στο Γρεβενίτι

ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΑΜΕ ΣΤΟ: http://www.epiruspost.gr

Το άγνωστο Γρεβενίτι στο Ανατολικό Ζαγόρι

Το κεφαλοχώρι του Ανατολικού Ζαγορίου, το Γρεβενίτι, απέχει 44 χιλιόμετρα από την πόλη των Ιωαννίνων και είναι χτισμένο σε υψόμετρο 980 μέτρων με εξαιρετική θέα προς τα χωριά του κεντρικού Ζαγορίου.

Η φυσική ομορφιά της περιοχής είναι εντυπωσιακή αφού το χωριό περιβάλλεται από δάση και άφθονα τρεχούμενα νερά.

Πολλά σπίτια στο Γρεβενίτι δεν έχουν το χαρακτήρα που συναντάμε στα υπόλοιπα Ζαγοροχώρια, αλλά έχουν διατηρήσει την παραδοσιακή αρχιτεκτονική και στις εκκλησίες και στα καλντερίμια.

Η κεντρική εκκλησία του χωριού, η Κοίμηση της Θεοτόκου, βρίσκεται στη μεγάλη πλατεία με τον πλάτανο και το παλιό σχολείο του χωριού. Υπάρχει επίσης και η εκκλησία του Αγίου Δημητρίου η οποία κοσμείται με τοιχογραφίες-αγιογραφίες του 17ου αιώνα. Σε αυτή την εκκλησία βρίσκεται σήμερα και το νεκροταφείο του χωριού.

 Παλαιότερα στο Γρεβενίτι υπήρχαν υπηρεσίες όπως Αστυνομικός Σταθμός, Ταχυδρομείο, Δασονομείο και έδρα μεταβατικού Δικαστηρίου. Υπήρχε επίσης και το Μαλάμειο Νοσοκομείο για τις πρώτες βοήθειες. Δυστυχώς σήμερα λειτουργεί μόνο το Ταχυδρομείο.

 Το Γρεβενίτι, όπως και άλλα χωριά του Ζαγορίου, έχει χαρακτηριστεί «Μαρτυρικό χωριό» γιατί την περίοδο της Γερμανικής κατοχής πυρπολήθηκε τρεις φορές από του Γερμανούς. Καταστράφηκαν πάρα πολλά σπίτια, ενώ πολλοί ήταν οι κάτοικοι που εκτελέστηκαν. Από το 1991 μάλιστα έχει κατασκευαστεί στο χωριό μνημείο στο οποίο αναγράφονται τα ονόματα των εκτελεσθέντων κατοίκων.

Σε απόσταση 5 χιλιομέτρων από το χωριό υπάρχει η Μονή Βοτσάς ή Βουτσάς, η οποία είναι η αρχαιότερη μονή του Ζαγορίου, γνωστή και ως Παναγιά Πωγωνιώτισσα. Χτίστηκε τον 7ο αιώνα από τον αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Πωγωνάτο. Δυστυχώς από την αγιογραφία του ναού σώζεται μόνο η δυτική πλευρά του πρόναου επειδή η υπόλοιπη καταστράφηκε με την πυρπόληση της μονής από τους Γερμανούς το 1943.

Άλλα αξιοθέατα στην περιοχή του Γρεβενιτίου είναι το Γεφύρι της Τσίπιανης, και η μικρή «λίμνη με τα νούφαρα». Υπάρχουν και αρκετές πέτρινες βρύσες που είναι ιδιαίτερα παραδοσιακές με τα κρυστάλλινα τρεχούμενα νερά τους.

ΠΗΓΗ: http://www.alliotiko.gr

Εκδηλώσεις στο Γρεβενίτι Ζαγορίου

Εκδηλώσεις για την επέτειο της ολοκληρωτικής καταστροφής πολλών χωριών του Ζαγορίου από τους Γερμανούς κατακτητές θα πραγματοποιηθούν μεθαύριο, Κυριακή στο Γρεβενίτι. Οι εκδηλώσεις θα ξεκινήσουν στις 8 π.μ. με λειτουργία στο Ναό Κοιμήσεως Θεοτόκου Γρεβενιτίου. Στις 11 π.μ. θα ψαλλεί επιμνημόσυνη δέηση στο μνημείο πεσόντων του χωριού και θα ακολουθήσει κατάθεση στεφάνων και χαιρετισμοί. Στις 11:40 π.μ. θα μιλήσει για τα γεγονότα την εποχής η σχολική σύμβουλος φιλολόγων Ιωαννίνων Μαρούλα Παπαευσταθίου – Τσάγκα και στις 12 μ. θα ακολουθήσει χαιρετισμός από Πρόεδρο του Μορφωτικού Συλλόγου Γρεβενιτίου και θα γίνει βράβευση όλων των προέδρων της τέως Κοινότητας.

ΠΗΓΗ:  epirusgate.blogspot.com

Αξίζει να δείτε

Το γεφύρι του Καμπέρ-Αγά
Κοντά στους Μηλιωτάδες και δίπλα στον δρόμο που οδηγεί στην καρδιά του Ανατολικού Ζαγοριού υπάρχει το πέτρινο γεφύρι του Καμπέρ-Αγά. Το όνομά του οφείλεται στον τοπικό τσιφλικά ο οποίος τα χρόνια ακμής του Ζαγοριού είχε ως έδρα τους Μηλιωτάδες. Το γεφύρι έχει μία μεγάλη καμάρα πάνω από τον Ζαγορίτικο ποταμό και δύο μικρότερες ανακουφιστικές καμάρες στις άκρες του. Κοντά υπάρχει και το ομώνυμο χάνι που όμως σήμερα δεν θυμίζει σε τίποτα το παλιό, στο οποίο σταματούσαν 500 μουλάρια την ημέρα και έπρεπε να λειτουργούν τρεις φούρνοι προκειμένου να εξυπηρετήσουν τους ταξιδιώτες.

Τον μεγαλύτερο ναό στο Ζαγόρι 

 
Στους Νεγάδες βρίσκεται η επιβλητική τρισυπόστατη εκκλησία του Αγίου Γεωργίου. Είναι η μεγαλύτερη του Ζαγοριού και χτίστηκε το 1792 από τον έμπορο Χατζή-Μάνθο Γκίνη. Είναι τρίκλιτη βασιλική αφιερωμένη στον Άγιο Δημήτριο, στην Αγία Τριάδα και το κεντρικό κλίτος στον Άγιο Γεώργιο. Το χαγιάτι περιβάλλεται από καμάρες, ενώ το εσωτερικό της κοσμείται με θαυμάσιες εικόνες και τοιχογραφίες με παραστάσεις αγίων και αρχαίων φιλοσόφων. Μεγάλης αξίας είναι το ξυλόγλυπτο τέμπλο.

 Τη Βωβούσα

Είναι το πιο απομακρυσμένο χωριό του Ανατολικού Ζαγοριού. Το όνομά του λέγεται πως βγήκε από την βοή του ποταμού Αώου που το κόβει στα δύο. Ένα πέτρινο γεφύρι- χαρακτηριστική εικόνα του χωριού- ενώνει τους δύο μαχαλάδες που βρίσκονται σε υψόμετρο 1.000, ανάμεσα στα βουνά Αυγό και Μόρφα. Αν και το υψόμετρο που είναι χτισμένη η Βωβούσα είναι μεγάλο, δεν έχει ιδιαίτερη θέα προς την γύρω περιοχή. Όμως η πυκνή βλάστηση και τα απέραντα δάση που την περιβάλλουν δημιουργούν μία καταπράσινη αγκαλιά όπου μοιάζει να φωλιάζει. Η Βωβούσα επίσης αποτελεί μία από τις πύλες εισόδου στη περίφημη Ζεστή Κοιλάδα (Εθνικό Δρυμό Βάλια- Κάλντα) και οι φίλοι του καγιάκ και του ράφτινγκ την έχουν καθιερώσει ως αφετηρία της διαδρομής προς την Κόνιτσα.

Τη Μονή Βουτσάς

Στην ανατολική όχθη του ποταμού Βάρδα (παραπόταμος του Άραχθου), κοντά στο Γρεβενίτι και σε μια θέση που άλλοτε ήταν σημαντικός σταθμός των καραβανιών, βρίσκεται το μοναστήρι της Βουτσάς ή Βοτσάς, γνωστή και ως Παναγιά Πωγωνιώτισσα. Το όνομά της το οφείλει στο χωριό Βοτσά ή Μπότσα που υπήρχε στην περιοχή όταν ιδρύθηκε η μονή. Σύμφωνα με την παράδοση κτίστηκε από τον αυτοκράτορα του Βυζαντίου Κωνσταντίνο Πωγωνάτο το 672 και θεωρείται η παλαιότερη μονή του Ζαγοριού.

Πυρπολήθηκε από τους Τούρκους και αργότερα από τους Γερμανούς. Πλέον έχει ανακαινιστεί και είναι ανοικτή για τους επισκέπτες. Το κτιριακό συγκρότημα παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Τα κελιά και οι υπόλοιπες εγκαταστάσεις της μονής είναι κτισμένες στην εσωτερική πλευρά ενός πέτρινου περιβόλου. Σε αυτή την αυλή βρίσκονται το καθολικό, μια μικρή εκκλησία αφιερωμένη στην Κοίμηση της Θεοτόκου, αλλά και η υπερυψωμένη λότζια (πέτρινη κατασκευή). Κοντά στη μονή υπάρχει πέτρινο γεφύρι που ενώνει τις όχθες του Βάρδα ποταμού. Αυτό μαρτυρά τον παλιό δρόμο επικοινωνίας ανάμεσα στα χωριά Δολιανή και Γρεβενίτι, αλλά και ότι το σημείο αυτό ήταν τμήμα του λεγόμενου Βασιλικού δρόμου, της Βασιλικόστρατας.

Η εκκλησία και η πλατεία στο Γρεβενίτι !

ΠΗΓΗ:  www.facebook.com  -Παραδοσιακό Καφενείο Γρεβενιτίου

Τα μανιτάρια - η τροφή των θεών!!!

       Στην περιοχή του Ζαγορίου υπάρχουν διάφορα είδη γνωστών αυτοφυών μανιταριών και αυτό ήρθε να μου το θυμίσει η ενημερωτική πινακίδα, που βλέπετε στη διπλανή φωτογραφία.
 Την συνάντησα σε κάποια επίσκεψή μου στο Ανατολικό Ζαγόρι, λίγο μετά το χωριό Γρεβενίτι, καθώς πήγαινα για το Φλαμπουράρι.

Το κείμενο είναι αρκετά συνοπτικό αλλά μας δίνει βασικές πληροφορείες γύρω από τα μανιτάρια και σας το μεταφέρω αυτούσιο.

Η τροφή των Θεών

Τα μανιτάρια με διαρκή παρουσία στη γη πάνω από εκατομμύρια χρόνια, αναπτύσσονται από τις πολικές περιοχές έως τις ερήμους, καθώς και από τα τροπικά δάση έως τα οικοσυστήματα των δασών των εύκρατων περιοχών. Για τους αρχαίους Έλληνες και Ρωμαίους, ήταν τροφή των θεών, αποτέλεσμα της ορμής των κεραυνών του Δία που έπεφταν στο έδαφος κατά τη διάρκεια της θύελλας.  Στην Ελλάδα, με τους ήπιους και  βροχερούς χειμώνες, τα σχετικώς θερμά και ξηρά καλοκαίρια και τη μεγάλη ηλιοφάνεια όλο σχεδόν το χρόνο, ο περιηγητής μπορεί να συναντήσει είδη μανιταριών.
Στην τυπική του μορφή το σώμα των μανιταριών αποτελείται από το καπέλο (πίλος), το πόδι (στύπος), τα φυλλαράκια,  το δακτυλίδι, τα λέπια και τη βόλβα,  ενώ η διάρκεια της ζωής του δεν ξεπερνά τις λίγες ώρες ή ημέρες. Η σύντομη αυτή διάρκεια της ζωής των μανιταριών οδήγησε τη φύση για λόγους οικονομίας και διατήρησης της πληθυσμιακής ποικιλομορφίας στην παραγωγή από αυτό, εκατομμυρίων σπορίων που μπορούν να μεταφερθούν από το νερό, τον άνεμο ή τα ζώα στο κατάλληλο οικοσύστημα για αναπαραγωγή όταν οι συνθήκες θερμοκρασίας και υγρασίας καταστούν ιδανικές, κυρίως τις περιόδους της Άνοιξης και του Φθινοπώρου.
Ξεπροβάλλοντας λοιπόν, ανάμεσα από λεύκες, ιτιές, βελανιδιές, οξιές, πεύκα, έλατο και σφενδάμια κινητοποιούν τον περιηγητή να τα αγγίξει, να τα μυρίσει και γιατί όχι να τα γευτεί. Στην Ήπειρο τα πλέον κοινά απαντούμενα εδώδιμα είδη είναι οι Κανθαρέλλες (Contharellous cibarius), τα Βασιλομανίταρα ή Καλογεράκια (Boletus edulis Boletus aureus), το Ύδνο ή καρφί  (Hydnum repandum), οι Τρομπέτες (Craterellus cornicopiooiodes), η Μακρολεττίστα ή Ζαρκαδίσιο (Macrolepiota procera), ο Πλευρώτος ο οστεώδης (Pleurοτus ostreatus), οι Ραμάριες ή Κοράλλια (Ramaria largentili),  οι Μορχέλες  (Morel sp.), ο Αμανίτης του Kαίσαρα (Amanita casearia), αλλά και το κλασσικό μανιτάρι του παραμυθιού των παιδικών μας χρόνων με τις παραισθησιογόνες ιδιότητες, ο Αμανίτης ο μυγοκτόνος (Amanita muscaria).

Πέτρινες βρύσες στο Γρεβενίτι!

Σε προηγούμενες αναρτήσεις μας είχαμε προβάλει φωτογραφίες από πέτρινες βρύσες που υπάρχουν στο Ηλιοχώρι, σε γειτονικά χωριά και στους Κήπους Ζαγορίου. Σήμερα επιλέξαμε να σας δείξουμε φωτογραφίες από πέτρινες βρύσες που υπάρχουν στο Γρεβενίτι του Ανατολικού Ζαγορίου και γύρω από αυτό.

Το πέτρινο γεφύρι της Τσίπιανης!

Κατευθυνόμενοι από τα Γιάννενα προς το Ανατολικό Ζαγόρι, μετά το γεφύρι του Καμπέρ Αγά, για το οποίο ήδη έχουμε αναφερθεί, το επόμενο γεφύρι που θα συναντήσουμε είναι αυτό της Τσίπιανης. Ουσιαστικά είναι ένα μονότοξο οξυκόρυφο γεφύρι αλλά διαθέτει τρία ακόμη μικρά ανακουφιστικά τόξα στην πρόσβασή του προς την αριστερή όχθη του ποταμού Βάρδα. 

 Το οξυκόρυφο αυτό σχήμα του τόξου του, το κάνει να ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα γεφύρια του Ζαγορίου.  Χτίσθηκε το 1875. Το σύνολο της δαπάνης για την κατασκευή του ανήλθε στο ποσό των 1040 τουρκικών λιρών, οι οποίες διατέθηκαν από την κοινότητα Γρεβενιτίου και τον Αναστάσιο Πασπαλιάρη από το Τρίστενο. Να σημειώσουμε εδώ ότι στην περιοχή της Τσίπιανης, οι Γρεβενιτιώτες, είχαν τα αμπέλια τους. Για τους κτίστες του δεν υπάρχουν στοιχεία. Ενώνει τις δύο όχθες του ποταμού Βάρδα και εξυπηρετούσε την επικοινωνία του Ανατολικού Ζαγορίου με τα Γιάννενα.

Παλαιότερα διέθετε καμπανάκι, όπως και άλλα πέτρινα γεφύρια της Ηπείρου, το οποίο  κατά κάποιο τρόπο προειδοποιούσε τους περαστικούς όταν φύσαγαν ισχυροί άνεμοι. Το γεφύρι αυτό βρίσκεται σήμερα σε πολύ καλή κατάσταση. Δίπλα του ακριβώς έχει κτισθεί νέο σύγχρονο γεφύρι, το οποίο αλλοιώνει την γραφικότητα του τοπίου, αλλά εξυπηρετεί πλέον τις ανάγκες του οδικού δικτύου της περιοχής. Το παλαιό γεφύρι σήμερα αποτελεί ένα από τα αξιοθέατα του Ανατολικού Ζαγορίου.

Η Ιερά Μονή Βοτσάς στο Ανατολικό Ζαγόρι.

Ένα από τα αξιολογότερα θρησκευτικά μνημεία του Ανατολικού Ζαγορίου είναι η Μονή Βοτσάς, η οποία  βρίσκεται ανάμεσα από τα χωριά Γρεβενίτι, Φλαμπουράρι και Δόλιανη, κοντά στον Βάρδα ποταμό.

Δεν είχα επισκεφθεί ποτέ αυτό το μοναστήρι και αποφάσισα να το κάνω πριν λίγο καιρό. Έφυγα από τα Γιάννενα μια φθινοπωρινή Κυριακή πρωί και πήγα στο Γρεβενίτι, όπου κάθισα και ήπια τον πρωινό καφέ. Στη συνέχεια, κατευθυνόμενος από το Γρεβενίτι προς το Φλαμπουράρι, συνάντησα μετά από λίγα χιλιόμετρα την διασταύρωση για την Μονή Βοτσάς. Σταμάτησα και στο σημείο εκείνο είδα ότι υπήρχε μία πληροφοριακή πινακίδα, στην οποία υπήρχε γραμμένο  ένα σύντομο ιστορικό του μοναστηριού.

Το σύντομο αυτό ιστορικό αναφέρει τα εξής: 

«Η Μονή Βοτσάς είναι αφιερωμένη στην Κοίμηση της Θεοτόκου. Η θέση που βρίσκεται το μοναστήρι ήταν άλλοτε σημαντικός  σταθμός των καραβανιών, που ταξίδευαν από τη Θεσσαλία και τη Μακεδονία προς την Ήπειρο και  αντίστροφα, ακολουθώντας μια από τις σημαντικότερες οδικές αρτηρίες επί Ρωμαϊκής εποχής και Τουρκοκρατίας. Τη λεγόμενη «Βασιλικόστρατα». Το δρομολόγιο αυτό ακολούθησε σύμφωνο με την παράδοση και ο αυτοκράτορας Κων/νος Πωγωνάτος (668-685 μ. Χ.) επιστρέφοντας από τη Σικελία στην Κωνσταντινούπολη και ιδρύοντας κατά τη διαδρομή του μερικά από τα πιο αξιόλογα μοναστήρια όπως της Μολυβδοσκέπαστης στην Κόνιτσα και της Βοτσάς στο Ζαγόρι.

Η ονομασία της μονής οφείλεται στον οικισμό Βοτσά, που υπήρχε στην περιοχή από τη βυζαντινή εποχή. Η μονή καταστράφηκε το 1431, με τον ερχομό των Οθωμανών Τούρκων και ξαναχτίστηκε 70 χρόνια μετά. Το σημερινό καθολικό αποτελεί ανακαίνιση του 1680 και περιβάλλεται από έναν ψηλό περίβολο, ο οποίος σχηματίστηκε από τις προσόψεις των συνεχόμενων κελιών και των αποθηκευτικών χώρων. Στα μέσα του 18^ου αι. το μοναστήρι είχε μεγάλη περιουσία και  διέθετε αξιόλογη βιβλιοθήκη, που φυλασσόταν το χειρόγραφο «Χρονικό της Βοτσάς», στο οποίο καταγράφονται σημαντικά γεγονότα της Ηπείρου και ιδίως του Ζαγορίου. Τον 19^ο  αιώνα, η Μονή περιήλθε σε οικονομικό μαρασμό  και  ερημώθηκε κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.

Εσωτερικά ο ναός κοσμείται με αξιόλογες τοιχογραφίες που είναι σύγχρονες του ναού και απεικονίζουν σκηνές από τη ζωή του Χριστού και της Παναγίας, από την Παλαιά Διαθήκη και από το βίο των Αγίων. Στο εξωτερικό του ναού σώζεται τοιχογραφία με τη Θεοτόκο Βρεφοκρατούσα, πλαισιωμένη από αγγέλους, του 1697. Πρόσφατα ολοκληρώθηκε η πλήρης ανακαίνιση όλων των χώρων του μοναστηριού και στις γύρω εκτάσεις φυτεύτηκαν αμπελώνες. Η παράδοση συνεχίζεται ακόμα και σήμερα, με λαμπρό πανηγύρι την ημέρα της γιορτής του μοναστηριού στις 23 Αυγούστου.»

Αφού διάβασα λοιπόν το σύντομο αυτό ιστορικό και ενημερώθηκα, κατευθύνθηκα προς το μοναστήρι. Εκείνη την ώρα δεν υπήρχαν άλλοι προσκυνητές. Χτύπησα το κουδούνι και μου άνοιξε ο καλόγερος. Άναψα το κεράκι μου στο καθολικό της μονής, προσκύνησα τις εικόνες, θαύμασα τις υπέροχες αγιογραφίες και αφού αποχαιρέτισα τον καλόγερο, βγήκα στον περίβολο του μοναστηριού. Το τοπίο γύρω από τη μονή με συνεπήρε. Κοιτούσα τριγύρω και θαύμαζα την ομορφιά της φύσης. Τον Βάρδα ποταμό, τα φθινοπωρινά χρώματα των δένδρων, τα βουνά, τους εξωτερικούς τοίχους του μοναστηριού, τον κήπο. Τα πάντα ήταν υπέροχα. Φεύγοντας αναλογίσθηκα για μια ακόμη αφορά το γεγονός ότι ο τόπος μας  κρύβει πολλές  φυσικές ομορφιές και αξιόλογα μνημεία, τα οποία είτε  από άγνοια είτε από αμέλεια δεν έχουμε φροντίσει να τα γνωρίσουμε. Υποσχέθηκα όμως στον εαυτό μου να ξαναπάω στη μονή Βοτσάς και να απολαύσω και πάλι αυτό το υπέροχο τοπίο σε κάποια άλλη εποχή του χρόνου. Ίσως άνοιξη ή καλοκαίρι. Οπωσδήποτε θα είναι πολύ διαφορετικό από το φθινόπωρο. Πιστεύω ότι τότε θα μπορέσω να πάω και στο πέτρινο γεφύρι της Κούρτιας, το οποίο λόγω της βροχής και της λάσπης που υπήρχε στην περιοχή,  δεν μπόρεσα να το επισκεφθώ.

ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΔΕΙΤΕ

Το γεφύρι του Καμπέρ-Αγά
Κοντά στους Μηλιωτάδες και δίπλα στον δρόμο που οδηγεί στην καρδιά του Ανατολικού Ζαγοριού υπάρχει το πέτρινο γεφύρι του Καμπέρ-Αγά. Το όνομά του οφείλεται στον τοπικό τσιφλικά ο οποίος τα χρόνια ακμής του Ζαγοριού είχε ως έδρα τους Μηλιωτάδες. Το γεφύρι έχει μία μεγάλη καμάρα πάνω από τον Ζαγορίτικο ποταμό και δύο μικρότερες ανακουφιστικές καμάρες στις άκρες του. Κοντά υπάρχει και το ομώνυμο χάνι που όμως σήμερα δεν θυμίζει σε τίποτα το παλιό, στο οποίο σταματούσαν 500 μουλάρια την ημέρα και έπρεπε να λειτουργούν τρεις φούρνοι προκειμένου να εξυπηρετήσουν τους ταξιδιώτες.

Τον μεγαλύτερο ναό στο Ζαγόρι
Στους Νεγάδες βρίσκεται η επιβλητική τρισυπόστατη εκκλησία του Αγίου Γεωργίου. Είναι η μεγαλύτερη του Ζαγοριού και χτίστηκε το 1792 από τον έμπορο Χατζή-Μάνθο Γκίνη. Είναι τρίκλιτη βασιλική αφιερωμένη στον Άγιο Δημήτριο, στην Αγία Τριάδα και το κεντρικό κλίτος στον Άγιο Γεώργιο. Το χαγιάτι περιβάλλεται από καμάρες, ενώ το εσωτερικό της κοσμείται με θαυμάσιες εικόνες και τοιχογραφίες με παραστάσεις αγίων και αρχαίων φιλοσόφων. Μεγάλης αξίας είναι το ξυλόγλυπτο τέμπλο.

Τη Βωβούσα
Είναι το πιο απομακρυσμένο χωριό του Ανατολικού Ζαγοριού. Το όνομά του λέγεται πως βγήκε από την βοή του ποταμού Αώου που το κόβει στα δύο. Ένα πέτρινο γεφύρι- χαρακτηριστική εικόνα του χωριού- ενώνει τους δύο μαχαλάδες που βρίσκονται σε υψόμετρο 1.000, ανάμεσα στα βουνά Αυγό και Μόρφα. Αν και το υψόμετρο που είναι χτισμένη η Βωβούσα είναι μεγάλο, δεν έχει ιδιαίτερη θέα προς την γύρω περιοχή. Όμως η πυκνή βλάστηση και τα απέραντα δάση που την περιβάλλουν δημιουργούν μία καταπράσινη αγκαλιά όπου μοιάζει να φωλιάζει. Η Βωβούσα επίσης αποτελεί μία από τις πύλες εισόδου στη περίφημη Ζεστή Κοιλάδα (Εθνικό Δρυμό Βάλια- Κάλντα) και οι φίλοι του καγιάκ και του ράφτινγκ την έχουν καθιερώσει ως αφετηρία της διαδρομής προς την Κόνιτσα.

Τη Μονή Βουτσάς
Στην ανατολική όχθη του ποταμού Βάρδα (παραπόταμος του Άραχθου), κοντά στο Γρεβενίτι και σε μια θέση που άλλοτε ήταν σημαντικός σταθμός των καραβανιών, βρίσκεται το μοναστήρι της Βουτσάς ή Βοτσάς, γνωστή και ως Παναγιά Πωγωνιώτισσα. Το όνομά της το οφείλει στο χωριό Βοτσά ή Μπότσα που υπήρχε στην περιοχή όταν ιδρύθηκε η μονή. Σύμφωνα με την παράδοση κτίστηκε από τον αυτοκράτορα του Βυζαντίου Κωνσταντίνο Πωγωνάτο το 672 και θεωρείται η παλαιότερη μονή του Ζαγοριού.

Πυρπολήθηκε από τους Τούρκους και αργότερα από τους Γερμανούς. Πλέον έχει ανακαινιστεί και είναι ανοικτή για τους επισκέπτες. Το κτιριακό συγκρότημα παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Τα κελιά και οι υπόλοιπες εγκαταστάσεις της μονής είναι κτισμένες στην εσωτερική πλευρά ενός πέτρινου περιβόλου. Σε αυτή την αυλή βρίσκονται το καθολικό, μια μικρή εκκλησία αφιερωμένη στην Κοίμηση της Θεοτόκου, αλλά και η υπερυψωμένη λότζια (πέτρινη κατασκευή). Κοντά στη μονή υπάρχει πέτρινο γεφύρι που ενώνει τις όχθες του Βάρδα ποταμού. Αυτό μαρτυρά τον παλιό δρόμο επικοινωνίας ανάμεσα στα χωριά Δολιανή και Γρεβενίτι, αλλά και ότι το σημείο αυτό ήταν τμήμα του λεγόμενου Βασιλικού δρόμου, της Βασιλικόστρατας.

ΠΗΓΗ:  http://www.tanea.gr/

Το Γρεβενίτι στο Ανατολικό Ζαγόρι.

Το Γρεβενίτι σήμερα αποτελεί δημοτικό διαμέρισμα του δήμου Ανατολ. Ζαγορίου ενώ από 1-1-2011 θα ανήκει στον ενιαίο πλέον Δήμο Ζαγορίου. 

Είναι χτισμένο σε υψόμετρο 980 μ., απέχει από τα Γιάννενα 44 χλμ. και με την απογραφή του 2001 είχε 162 κατοίκους. Σήμερα είναι σίγουρο ότι οι κάτοικοί του θα είναι λιγότεροι.

Είναι ένα από τα βλαχοχώρια της περιοχής του Ζαγορίου και οι κάτοικοί του ασχολούνται από παλιά με την κτηνοτροφία, την υλοτομία και την  εκτροφή μελισσών.
Διαθέτει καταπληκτική θέα, πάρα πολύ πράσινο, αφού περιβάλλεται από δάση και άφθονα τρεχούμενα νερά.
Τα σπίτια του δεν έχουν τον παραδοσιακό χαρακτήρα, που συναντά ο επισκέπτης στο κεντρικό Ζαγόρι, αλλά διατηρεί την παραδοσιακή αρχιτεκτονική στις εκκλησίες και στα καλντερίμια.

Μετά το χωριό, προς την κατεύθυνση της Βοβούσας, υπάρχει το ρέμα της Τζουρίκας, τα νερά του οποίου χρησιμοποιεί ιχθυοτροφείο που υπάρχει εκεί, για την εκτροφή πέστροφας.
Χαμηλότερα, βρίσκεται το ιστορικό μοναστήρι της Βοτσάς και ο ποταμός Βάρδας.
Η κεντρική εκκλησία του χωριού, είναι αφιερωμένη στην Κοίμηση της Θεοτόκου και μπροστά απ’ αυτή είναι η μεγάλη πλατεία με τον πλάτανο και το παλαιό σχολείο του χωριού. Άλλη εκκλησία του χωριού είναι αυτή  του Αγίου Δημητρίου, η οποία κοσμείται με ενδιαφέρουσες τοιχογραφίες-αγιογραφίες του 17ου αιώνα. Στην εκκλησία αυτή βρίσκεται σήμερα το νεκροταφείο του χωριού.

Παλαιότερα το χωριό διέθετε διάφορες υπηρεσίες όπως Αστυνομικό Σταθμό, Δασονομείο, Ταχυδρομείο, έδρα μεταβατικού δικαστηρίου  αλλά και το Μαλάμειο Νοσοκομείο, το οποίο προσέφερε τις πρώτες βοήθειες, απο υγειονομικής  πλευράς, στους κατοίκους. Από τις υπηρεσίες αυτές, σήμερα έχει απομείνει μόνο το Ταχυδρομείο.
Την περίοδο της Γερμανικής κατοχής, το Γρεβενίτι πλήρωσε βαρύ φόρο αίματος. Το χωριό πυρπολήθηκε τρείς ή τέσσερις φορές από τους Γερμανούς και κατεστράφησαν πάρα πολλά σπίτια ενώ πολλοί ήταν οι  κάτοικοι που εκτελέσθηκαν.

Αξιοσημείωτο είναι ότι την περίοδο εκείνη λεηλατήθηκε και η Ι.Μ. Βοτσάς, μια από τις αρχαιότερες της Ηπείρου. 

Για το λόγο αυτό, το Γρεβενίτι, όπως και άλλα χωριά του Ζαγορίου, έχει χαρακτηρισθεί «Μαρτυρικό χωριό» και στην είσοδο του χωριού υπάρχει  η σχετική πινακίδα, που υπάρχει και στα άλλα χωριά, που έχουν λάβει αυτό τον χαρακτηρισμό.
 Από το 1991 έχει κατασκευασθεί στο χωριό μνημείο, στο οποίο αναγράφονται τα ονόματα των εκτελεσθέντων κατοίκων του, κατά τη διάρκεια της Γερμανικής κατοχής.

Πέρα από τις εκκλησίες, άλλα αξιοθέατα στην περιοχή του Γρεβενιτίου είναι το πέτρινο γεφύρι της Κούρτιας και η μικρή «λίμνη με τα νούφαρα», που βρίσκεται λίγο έξω από το χωριό. Αξιόλογες βέβαια είναι και οι πέτρινες βρύσες που υπάρχουν στο χωριό. Δεν θα μπορούσαν άλλωστε να λείπουν διότι, όπως προαναφέραμε, το χωριό διαθέτει άφθονα τρεχούμενα νερά.
Τελευταία παρατηρείται αύξηση στην τουριστική κίνηση, όπως και σε όλα τα χωριά της περιοχής του Ανατολ. Ζαγορίου ενώ γίνονται και καινούργιες οικοδομές στο χωριό.
Το Γρεβενίτι λοιπόν είναι ένα από τα χωριά που διαθέτει αξιοθέατα και δεν πρέπει να παραλείψει να επισκεφθεί ο επισκέπτης των Ζαγοροχωρίων!

Τα ελαφάκια της Μονής Βουτσάς.

Στο Ανατολικό Ζαγόρι κοντά στο χωριό Γρεβενίτι βρίσκεται η Ιερά Μονή Βουτσάς -η Παναγιά η Πωγωνιώτισσα, όπως έλεγε παλιότερα ο λαός.

 Το μοναστήρι είναι χτισμένο σε μια μαγευτική τοποθεσία: Στην μικρή κοιλάδα που σχηματίζεται από το πέρασμα του ποταμού Βάρδα, στο μέσον ενός πανέμορφου δάσους.
Η παράδοση αναφέρει ότι η μονή ιδρύθηκε από τον Αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Δ΄ Πωγωνάτο το 672, αλλά η κτιτορική επιγραφή στο καθολικό αναφέρει ότι ανακαινίσθηκε και ιστορήθηκε (αγιογραφήθηκε δηλαδή) κατά το έτος 1680.
Αν και η ιστορία του μοναστηριού χάνεται στα βάθη των αιώνων, η πιο τραγική στιγμή συνέβη τον περασμένο αιώνα:

Αν και η ιστορία του μοναστηριού χάνεται στα βάθη των αιώνων, η πιο τραγική στιγμή συνέβη τον περασμένο αιώνα:
Στις 13 Οκτωβρίου 1943 η Μονή Βουτσάς κάηκε ολοσχερώς από τους Γερμανούς στις εκκαθαριστικές επιχειρήσεις εναντίον των αντάρτικων ομάδων της περιοχής. Αξίζει να σημειώσουμε ότι οι δυνάμεις των κατακτητών κατέκαψαν επίσης και το διπλανό χωριό, το Γρεβενίτι -όπως και άλλα χωριά του Ανατολικού Ζαγορίου- και εκτέλεσαν 25 κατοίκους. Και είναι βέβαιο, ότι αν οι κάτοικοι δεν έβρισκαν καταφύγιο στα δάση, τα θύματα θα ήταν περισσότερα. Αναφέρονται κι άλλες ωμότητες των Γερμανών, αλλά δεν είναι της ώρας.

 Επισκέφτηκα το Μοναστήρι πριν από μερικά χρόνια. Η πρόσβαση ήταν πολύ δύσκολη: Ένας άθλιος χωματόδρομος συνέδεε το Μοναστήρι με την επαρχιακή οδική αρτηρία. Το καθολικό που σωζόταν σε σχετικά καλή κατάσταση ανακαινιζόταν και ξαναχτίζονταν τα κελιά των μοναχών. Σε μια γωνιά ήταν ένα μικρό παράπηγμα με δυο ελαφάκια. Ο π. Σεραφείμ, ο ηγούμενος της Μονής, μας εξήγησε ότι τα είχαν βρει τραυματισμένα και τα περιέθαλψαν.
Αυτά πριν μερικά χρόνια.
Φανταστείτε την έκπληξή μου όταν φέτος περνώντας από κείνα τα μέρη είδα ότι τα έργα είχαν ολοκληρωθεί. Κι ενώ προσπαθούσα να εξηγήσω στον φίλο που ήταν μαζί μου την κατάσταση που είχα αντικρίσει πριν από λίγα χρόνια, τα είδαμε να κάθονται ήρεμα.

Βγάλαμε τις φωτογραφικές μηχανές βιαστικά, τα φωτογραφήσαμε όπως-όπως, αλλά αυτά εκεί, αμέριμνα και αραχτά. Ξεθαρέψαμε κι εμείς και σιγά-σιγά τα πλησιάσαμε.

Όταν το είδαμε να σηκώνεται, νομίσαμε ότι τρόμαξε κι ότι θα έτρεχε -αμ δε…

 Παιδιά, σας λέω ειλικρινά: Δεν υπάρχουν λόγια όταν βλέπεις το άγριο τόσο κοντά σου και τόσο ήμερο. Σαν να σωματοποιείται μπροστά στα μάτια σου η αφηρημένη έννοια της ομορφιάς!

  
Όταν τα χορτάσαμε κατηφορίσαμε στην πλαγιά. Σε ένα περιφραγμένο χώρο είδαμε παγόνια.

 Και πιο κάτω, είδαμε κι άλλα, πολλά ελάφια να τρεχοβολάνε και να παίζουν. Για σκεφτείτε: Από ένα ζευγάρι που περισυνέλεξαν κάποτε, με την φροντίδα και την αγάπη των μοναχών, αποικίζεται ολόκληρη η κοιλάδα με ελαφάκια!

 Η ώρα δεν ήταν κατάλληλη για επισκέψεις, αλλά χτυπήσαμε την πόρτα της Μονής.

 Ο μοναχός που μας άνοιξε πρόθυμα μας οδήγησε στο Καθολικό, αλλά δεν είχε όρεξη για πολλές κουβέντες.

 Οι εργασίες ανακαίνισης του καθολικού έχουν ολοκληρωθεί, οι αγιογραφίες έχουν αποκατασταθεί και το αποτέλεσμα είναι εντυπωσιακό.
Επίλογος:
Ψάχνω μέρα για να ξαναπάω.







ΠΗΓΗ:  fvasileiou.wordpress.com

Κ Α Λ Η Μ Ε Ρ Α

Η "Καλημέρα μας" σήμερα είναι από το Ανατολικό Ζαγόρι. Από τα καλντερίμια του Γρεβενιτίου.

Η Λίμνη με τα Νούφαρα.

Στο Ανατολικό Ζαγόρι, κοντά στο Γρεβενίτι και πολύ κοντά στη Μονή Βουτσάς, μέσα σε ένα πυκνό ελατόδασος, βρίσκεται η Λίμνη με τα Νούφαρα.

Θυμάμαι τα βήματά μου πάνω στο χορτάρι / Ανεπαίσθητοι ήχοι κάτω από τα πέλματά μου / Χώμα και χορτάρι να υποχωρεί στα βήματά μου / Ζουζούνια να ξεπηδάνε αλαφιασμένα / Το φως που διαχεόταν διαθλασμένο από τα πυκνά φυλλώματα / Την γαλήνη των ήχων και των σιωπών του δάσους

Κοιτάζω τις φωτογραφίες μια-μια για να τις διαλέξω και να σας τις παρουσιάσω

Ψάχνω λόγια

Ψάχνω λόγια.

Και είναι εδώ που φαίνεται η διαφορά του ταλαντούχου γραφιά από τον απλό -ταπεινό ελπίζω- μπλόγκερ:

Όσες λέξεις αραδιάζω για την Λίμνη με τα Νούφαρα είναι οι γνωστές, οι τετριμμένες, με τον φθαρμένο ήχο και το ξεθωριασμένο νόημα:

Είναι πανέμορφη

παραμυθένια

γαλήνια

μοναδική

υπέροχη

φανταστική

ονειρική…

Γι’ αυτό σταματώ εδώ.

Θα βρεθεί κάποιος με τις σωστές λέξεις για να μιλήσει για αυτόν τον τόπο…

Σ’ ένα τέτοιο τόπο ειρηνεύει η ψυχή και καταλαγιάζει η συνείδηση.

Και τι παράξενο:

Αν καθίσεις ήσυχος και αφεθείς μέσα από αυτή την γαλήνη και το καταλάγιασμα θα ξυπνήσει το σώμα. Μια πολύ βαθιά, πολύ έντονη, πολύ αληθινή διέγερση.

…ίσως μια ανάμνηση της αρχέγονης ένωσης του ανθρώπου με την γη.

…ίσως μια επιβεβαίωση της προσωπικής σχέσης με τον συγκεκριμένο τόπο.

Κι αν τώρα, που κάθομαι και σας τα λέω, ούτε τόσο γαλήνιος είμαι, ούτε τόσο ήμερος, ούτε τόσο χαρούμενος, ευχαριστημένος, πλήρης ή ξεκούραστος, φτάνει μια σιωπηλή υπόσχεση ότι σύντομα θα πατήσω ξανά τα ίδια χώματα για να μπορέσω να συνεχίσω στο επόμενο βήμα.

ΠΗΓΗ:  fvasileiou.wordpress.com