Μιά καταπληκτική βραδιά για το Ντομπρίνοβο στα Φάρσαλα.

   Την Κυριακή 18 του Μάρτη 6.30 το απόγευμα, στην αίθουσα "ΑΙΓΛΗ ΠΑΛΛΑΣ" στην πλατεία των Φαρσάλων,  διοργανώθηκε από τον Σύλλογο Ηπειρωτών Φαρσάλων και Περιχώρων, σε συνεργασία με τον Πολιτιστικό Σύλλογο Ηλιοχωρίου "ΤΟ ΝΟΜΠΡΙΝΟΒΟ" κινηματογραφική - φιλολογική βραδιά με προβολή του ντοκιμαντέρ του Γιώργου Κουρμουζά «Αρκούδα ένα ζώο εξαφανίζεται στην Ελληνική πανίδα» και η ταινία της Μέμης Σπυράτου «Η τελευταία Αρκούδα του Πίνδου».

Την έναρξη της εκδήλωσης έκανε με πρόλογο η Πρόεδρος του Συλλόγου Ηπειρωτών Φαρσάλων κ. Βούλα Σούλη από τους Κήπους.

Ακολούθως ο Πρόεδρος του Πολιτιστικού Συλλόγου του χωριού μας κ. Στέργιος Τσολάκης παίρνοντας τον λόγο ανέφερε: "Εκ μέρους του Π.Σ.Η "ΤΟ ΝΤΟΜΠΡΙΝΟΒΟ" σας καλωσορίζω στην αποψινή κινηματογραφική -φιλολογική βραδιά.

Όπως η αρχαία Ρώμη  με την Κων/λη για τον Χριστιανισμό, η Αθήνα με την Θεσ/κη για την πατρίδα μας, έτσι και τα Φάρσαλα με το Ηλιοχώρι Ζαγορίου (Ντομπρίνοβο από δώ και πέρα), αποτελούν το ίδιο δίπολο εδώ και 130 χρόνια από την απελευθέρωση της Θεσσαλίας από τους Τούρκους, για πολλούς από εμάς που στα Φάρσαλα ήμασταν και είμαστε "ΟΙ ΖΑΓΟΡΙΣΙΟΙ."

Ακολούθησε η προβολή του ντοκιμαντέρ.

Ακολούθως η συγχωριανή μας κ.Ντίνα Μπαράκου διάβασε για την ζωή και το έργο του συγγραφέα Δημήτρη Χατζή.

Μετά την προβολή της ταινίας, ο κ. Στέργιος Τσολάκης και η κ. Ντίνα Μπαράκου διάβασαν αποσπάσματα του διηγήματος κατ΄αρχήν και ακολούθως ο Πρόεδρος ομίλησε για την ιστορία του χωριού μας από τα αρχαία χρόνια μέχρι σήμερα.

Ιδιαίτερα τόνισε για τα σκοτεινά χρόνια 1945-1949:

"Στον εμφύλιο που ακολουθεί που είναι ο χειρότερος πόλεμος παρ΄οτι το χωριό μας και η Ήπειρος βρίσκεται μέσα στην καρδιά της φωτιάς μαζί με την Δυτική Μακεδονία δεν υπάρχουν θύματα ούτε από τους μεν ούτε από τους δε  και αυτό μας κάνει υπερήφανους εμάς τους νεώτερους και τα παιδιά μας.

Εδώ θα κάμω μία παρένθεση.

Κατοίκους Φαρσάλων έχουμε δύο συγχωριανούς μας θύματα του εμφυλίου σπαραγμού που υπερασπίστηκαν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

α) Ο Γιάννης Παρπόδης σκοτώθηκε εδώ στα Φάρσαλα.

β) Ο Γιάννης Τσούλης  σκοτώθηκε στις επιχειρήσεις στο Βουνό. 

Επίσης έχουμε και θύματα στρατευμένα παιδιά μας σε καιρό ειρήνης.

α) Ο Στρτης Νασιώκας Αθανάσιος ,πνίγηκε κάτω από αδιευκρίνηστες συνθήκες το 1968 εν ώρα υπηρεσίας.

β) Ο Κελευστής Βασίλης Μαυρογιώργος,  από μητέρα Ντομπρινοβίτισα που το 1996 χάθηκε μαζί με την τορπιλάκατος ΚΩΣΤΑΚΟΣ.

Τουλάχιστον εκ μέρους του Πολ. Συλ. Ηλ. στην μνήμη όλων αυτών αφιερώνεται η αποψινή βραδιά.

Αιωνία αυτών η μνήμη."

Και κλείνοντας την εκδήλωση είπε:

" Aπό το 1975 και μετά υπάρχει μία ανάπτυξη και ο επερχόμενος 21ος αιώνας έρχεται με καλά σημάδια για την (Νέα Άνοιξη ) του Ζαγορίου - Ηλιοχωρίου που ακούει στο όνομα Τουρισμός - Οικολογία - Παράδοση."

Στη συγκεκριμένη εκδήλωση παρευρέθησαν πάνω από 100 άτομα μεταξύ των οποίων πολλοί Ντομπρινοβίτες.

Μακάρι να συνεχισθούν αυτού του είδους οι εκδηλώσεις που προβάλλουν το χωριό μας. 

Ακολουθούν φωτογραφίες από την εκδήλωση που μας έστειλε ο πρόεδρος του Πολιτιστικού μας συλλόγου Στέργιος Τσολάκης τον οποίο και ευχαριστούμε.

Ζαγοροχώρια

Στις πλαγιές της χαράδρας του Βίκου , στην απίστευτη ομορφιά του τροπικού δάσους ,στην αυθεντικότητα του Ζαγοριού…  στον καθαρότερο ποταμό της Ευρώπης τον Βοιδομάτη, στα Πάπιγκα και τους πύργους ,στα ζαγορίσια γεφύρια και νονοπάτια,εκεί που έχουν τις φωλιές τους οι αετοί, στις βαθιές χαράδρες του Βίκου και του Αώου,εκεί που τα βουνά έχουν τον δικό τους κόσμο..

Στην Αρίστη
Στην χαράδρα του Βίκου

Η εκκλησία του Αγίου Νικολάου στον οικισμό Βίκος.

Το μεγαλείο της χαράδρας από το “μπαλκόνι” της Ί.Μ Αγίας Παρασκευής στο Μονοδένδρι.

 Ι.Μ Αγίας Παρασκευής στο Μονοδένδρι.


Σχιστολιθικά γαιομνημεία..


Το γεφύρι του Κοκκόρου. Στο κεντρικό Ζαγόρι πηγαίνοντας από  Γιάννενα στο χωριό Κήπους.

Στους Κήπους.

Γεφύρι Καλογερικό, ένα κομψό τρίτοξο γεφύρι ανάμεσα στα χωριά Κουκούλι,το Δίλοφο και τους Κήπους.Του έχει δοθεί ο χαρακτηρισμός “κάμπια εν κινήσει” και έτσι πράγματι φαίνεται καθώς ανεβοκατεβαίνει το καλντερίμι πάνω από τα τρία τόξα.

Σαρακατσάνικες καλύβες στον  Γυφτόκαμπο,μέρος όπου γίνεται η συνάντηση των Σαρακατσανέων κάθε Αύγουστο.

Το περίφημο μονότοξο γεφύρι της Κόνιτσας πάνω από τα νερά του ποταμού Αώου.

ΠΗΓΗ: http://leftis3.wordpress.com

ΓΕΦΥΡΙΑ ΣΤΑ ΖΑΓΟΡΟΧΩΡΙΑ

           Το γεφύρι του Κοκκόρου βρίσκεται στο κεντρικό Ζαγόρι, πάνω στο δρόμο, κοντά στα χωριά Κουκούλι, Δίλοφο και Κήποι. Είναι μονότοξο και χτίστηκε το 1750 με χρηματοδότηση του Νούτσου Κοντοδήμου που καταγόταν από το Βραδέτο.                                         Πολλές φορές χρειάστηκε να επισκευαστεί. Το 1910 έπαθε σοβαρές ζημιές και ο Γρηγόρης Κόκκορος που ήταν μυλωνάς στο επάγγελμα και είχε το μύλο του δίπλα στο γεφύρι, διέθεσε ένα χρηματικό ποσό για αυτό το σκοπό.

 Το γεφύρι χτίστηκε το 1753 στη χαράδρα του Μικρού Βίκου κοντά στο χωριό Κουκούλι. Χρηματοδότης ήταν ο Τόλης Κοντοδήμος που καταγόταν από το Βραδέτο, από τον οποίο το γεφύρι πήρε και το όνομά του. Επίσης είναι γνωστό και ως γεφύρι του Λαζαρίδη εξαιτίας του δασκάλου Κώστα Λαζαρίδη που κατοικούσε στο Κουκούλι και είχε μύλο δίπλα στο γεφύρι. Είναι λιθόκτιστο, κατασκευασμένο με ένα τόξο και διατηρείται σε πολύ καλή κατάσταση. Το γεφύρι προσεγγίζεται από ένα χτιστό μονοπάτι που ενώνει τα χωριά Μπάγια και Κουκούλι. Σύμφωνα με την παράδοση, κλέφτες είχαν κρύψει δίπλα στο γεφύρι του Κοντοδήμου την εικόνα του Αγίου Κωνσταντίνου και της Αγίας Ελένη και οι κάτοικοι έβλεπαν το βράδυ να φέγγει ένα καντήλι στο σημείο αυτό. Το καντήλι σταμάτησε να είναι ορατό από τους κατοίκους όταν βρέθηκε η εικόνα και επιστράφηκε στο ναό από όπου είχε κλαπεί.

 Το γεφύρι του Πλακίδα βρίσκεται πάνω από το Μπαγιώτικο ρέμα και συναντάται στα δεξιά του δρόμου που οδηγεί στο χωριό Κήποι, στο κεντρικό Ζαγόρι.Από μακριά εξαιτίας της κατασκευής του και της αρμονίας των τόξων του μοιάζει με κάμπια εν κινήσει. Χτίστηκε το 1814 στο σημείο που ήδη υπήρχε ένα ξύλινο γεφύρι. Η χορηγία ήταν του ηγούμενου του μοναστηριού του Προφήτη Ηλία της Βίτσας, Σεραφείμ και έτσι ονομάστηκε Καλογερικό. Το κόστος ήταν 20.000 γρόσια. Το γεφύρι είναι κατασκευασμένο με τρία τόξα και οδοντωτά περβάζια. Το 1865 οι αδελφοί Αλέξης και Ανδρέας Πλακίδας επισκεύασαν τις ζημιές που είχε υποστεί και από τότε ονομάστηκε και γεφύρι του Πλακίδα.

 Γεφύρι του Αρκούδα: Μονότοξο γεφύρι του 1806, σε καλή κατάσταση, υψόμετρο 738 μ,Παλιότερα ονομαζόταν «γεφύρι του Ξηροποτάμου» ή «γεφύρι του Εβραίου», επειδή ο χρηματοδότης της κατασκευής του γεφυριού ήταν Εβραίος από τα Ιωάννινα, που είχε κινδυνεύσει σε αυτήν την περιοχή, κατά τη διάρκεια μιας κακοκαιρίας. Στις 6 Αυγούστου 1906, ο τουρκικός στρατός σκότωσε σε αυτό το σημείο τον Σαμαρινιώτη μακεδονομάχο οπλαρχηγό Καπετάν-Αρκούδα και από τότε το γεφύρι πήρε το όνομά του.

ΤΟ ΓΕΦΥΡΙ ΤΟΥ ΑΗ ΜΗΝΑ

 ΠΗΓΗ: http://photosofgreece.blogspot.com

Κήποι: Ολάνθιστος κήπος στο Ζαγόρι

Στη μεγάλη αυλή, στο καφεζυθεστιατόριο του Μιχάλη, οι πρωινές κουβέντες έχουν αρχίσει και ο ελληνικός που ψήνει η κ. Αθηνά μοσχοβολάει. Ο πρόεδρος του χωριού, ο παππάς και δυο –τρεις κάτοικοι ακόμη μας υποδέχονται στην παρέα τους.  Στο χωριό των Κήπων, στο κέντρο του Ζαγορίου, τα δωμάτια φιλοξενίας φτάνουν σήμερα τα 90 και τα 2 εστιατόρια, ολοκληρώνουν τις τουριστικές υποδομές του χωριού. Πρόκειται για τον πιο γνωστό οικισμό στο Ζαγόρι από το 1431, καθώς υπήρξε η πρωτεύουσα του, αλλά και για τα μοναδικής αρχιτεκτονικής κτίρια του. Εξέχουσα θέση στη φήμη του χωριού έχουν προσθέσει τα μοναδικής ομορφιάς γεφύρια που βρίσκονται κατά μήκος του «Μπαγιώτικου» ποταμού που το διασχίζει. Η εκκλησία του Αγίου Νικολάου και το Μοναστήρι της Παναγίας, καθώς και το Λαογραφικό Μουσείο του Αγάπιου Τόλη – που διαθέτει περίπου 40.000 εκθέματα από τη ζωή στο Ζαγόρι – είναι αξιοθέατα που δεν πρέπει αν παραλείψετε να επισκεφθείτε. Από τους πρώτους που επέστρεψαν για να ζήσει στους Κήπους, ο Μιχάλης Βλάχος, ύστερα από κάποια χρόνια εργασίας στα ελληνικά νησιά επέστρεψε στην γενέτειρα του για να δώσει πνοή στο χωριό. Από τους πρώτους που πίστεψε στις τουριστικές δυνατότητες του χωριού, ξεκίνησε με το πρώτο εστιατόριο στους Κήπους, σε μια εποχή  - πριν 16 χρόνια - που η λέξη Ζαγόρι, ήταν άγνωστη στους περισσότερους μη Γιαννιώτες. «Θυμάμαι τις Απόκριες του 1997 που ήταν η πρώτη φορά που άνοιξε το εστιατόριο μου για το κοινό, και ήρθε τόσος πολύς κόσμος από όλα τα γύρω χωριά, από τα Ιωάννινα που πραγματικά έμεινα έκθαμβος και χάρηκα που όλοι αυτοί ήταν εδώ για το Μιχάλη», μας περιγράφει γεμάτος συγκίνηση. Μετά το εστιατόριο ήρθε ο ξενώνας «Μαχαλάς». «Βάλαμε τις σωστές βάσεις, κάναμε έργα υποδομής και πολύ μεγάλα, ο κόσμος το αναγνώρισε και σε συνδυασμό ότι οι Κήποι είναι στο κέντρο του Ζαγορίου προσφέρεται για πάρα πολλές δραστηριότητες», σημειώνει.

 Ο Ανδρέας Γκροϊδης δηλώνει απλά «Αγαπώ το χωριό, ήθελα να δημιουργήσω και γι’ αυτό ασχολήθηκα με τα κοινά. Μεγάλωσα εδώ, έχω ωραίες αναμνήσεις κι ήθελα αυτό το ζήσουν κι άλλοι». Εκτός από πρόεδρος, προσφάτως έγινε και ιδιοκτήτης ενός νέου ξενώνα με την επωνυμία «Αρχοντικό των Κήπων». «Ο ξενώνας ήταν παλιό αρχοντικό που εγκαταλείφθηκε το 1905. Οι επιλογές που είχα ήταν να πέσει, να το πουλήσω και να το φτιάξω. Αποφασίσαμε το τελευταίο κι έτσι δημιουργήθηκε ο ξενώνας», λέει χαμογελώντας. Ένας από τους μόνιμους κατοίκους του χωριού, ο Θανάσης Γκρουίδης επιμένει πως «Θα μπορούσαμε να ζούμε οπουδήποτε αλλού, αλλά η ζωή εδώ δεν ανταλλάσσεται». Μια ιδέα της οικογένειας του έγινε πραγματικότητα με την δημιουργία του ξενώνα «Αμανίτη», που διατηρεί με την αδερφή του Νατάσα. Ρώτησα αν ήταν δύσκολη απόφαση και η απάντηση ήρθε χωρίς καμία βιασύνη.. «Ζούσαμε και ζούμε εδώ, οπότε για εμάς ήταν φυσικό ακόλουθο. Μεγαλώνοντας εδώ, κοιτώντας στο παρελθόν έως σήμερα, νιώθω ότι χτίστηκε άλλο ένα χωριό. Είναι ωραία εδώ, έχουμε τις καλημέρες μας, τα γλέντια μας, τα τσιπουράκια μας, έχουμε και τα καβγαδάκια όπως σε κάθε κοινωνία, αλλά είμαστε ωραία. Είμαστε αυθεντικοί κι αυτό αρέσει στον κόσμο. Δεν προσποιούμαστε ότι είμαστε κάτι άλλο και άλλωστε οι επισκέπτες έρχονται και ζουν την καθημερινότητά μας. Αυτό τους αρέσει». Από τους πιο νέους στους Κήπους, ο Αλέξανδρος Καλαντζής, γέννημα θρέμμα Αθηναίος, ύστερα από πολλά χρόνια εργασίας στα Ιωάννινα και έχοντας περπατήσει όποια βουνοκορφή υπάρχει στην περιοχή ως δεινός ορειβάτης, έγινε ξενοδόχος ανοίγοντας τις πόρτες του νεότατου «Kipi Suites». «Με ενδιέφερε να αγοράσω ένα σπίτι εδώ γιατί λατρεύω αυτή τη φύση», δηλώνει και ο ενθουσιασμός του είναι ζωγραφισμένος στο πρόσωπό του, «Βρέθηκε τελικά και έτσι δημιουργήθηκε το ξενοδοχείο. Ήθελα να φτιάξω ένα ξενοδοχείο το οποίο να έχει όσα θα ήθελα εγώ να έχει ένα ξενοδοχείο. Να μπορείς να απολαύσεις όχι μόνο τη φύση αλλά και το χώρο που διαμένεις». Γοητευμένη από την φύση των Κήπων από την πρώτη στιγμή που αντίκρισε το χωριό, φτάνοντας εκεί ως νύφη καθώς από εκεί είναι η καταγωγή του συζύγου Γιώργου Παπαστεργίου, η Νινέτα Παπαστεργίου. «Πριν 24 χρόνια που ήρθα πρώτη φορά, σκέφτηκα πως μια μέρα θα κάνω κάτι εδώ. Συνέβαιναν πράγματα και καταστάσεις που συνέκλιναν στο να έρθουμε στους Κήπους», λέει χαμογελώντας περιγράφοντάς την ιστορία της δημιουργίας του εστιατορίου «Μαργαρίτες» και του ξενώνα «Κήποι Αγγέλων».  Η Μελίνα Δέρβα , ιδιοκτήτρια του ομώνυμου ξενώνα – από τους πιο νεαρούς σε ηλικία – μας υποδέχεται με τον γιό της να παίζει στην αυλή. «Όνειρο γονέων ο ξενώνας», μας λέει χαρακτηριστικά «και κάποια στιγμή έγινε. Πάντα υπήρχε μια σκέψη και έτσι περάσαμε στην πράξη. Ως περίεργο και ασυνήθιστο πήρε το όνομά μου».  

Για την ιστορία:
Κάντε μια βόλτα στα μοναδικής αρχιτεκτονικής γεφύρια των Κήπων.
Το τρίτοξο γεφύρι του Μύλου, το γεφύρι του Πιτσιώνη, που βρίσκεται στη δεξιά πλευρά του δρόμου, έξω από το χωριό. Το γεφύρι του Κοντοδήμου ή Λαζαρίδη που ένωνε τα χωριά Κήποι και Κουκούλι και φυσικά το περίφημο μονότοξο γεφύρι του Κόκκορου.

ΠΗΓΗ:  http://seasonsgreece.blogspot.com

Κινηματογραφική - φιλολογική βραδιά στα Φάρσαλα

      Ο Σύλλογος  Ηπειρωτών Φαρσάλων και Περιχώρων,  σε συνεργασία με τον Πολιτιστικό Σύλλογο Ηλιοχωρίου Ζαγορίου Ιωαννίνων "Το Ντομπρίνοβο", διοργανώνει στις 18 Μαρτίου ημέρα Κυριακή και ώρα 6.30 μ.μ. κινηματογραφική - φιλολογική βραδιά με προβολή δύο ταινιών.

  1.Ντοκυμαντέρ  "Αρκούδα ένα ζώο εξαφανίζεται στην Ελληνική πανίδα" σε σκηνοθεσία του Γιώργου Κουρμουζά.

  2."Η τελευταία Αρκούδα της Πίνδου" το κινηματογραφικό δημιούργημα της Μέμης Σπυράτου από το μυθιστόρημα του συγγραφέα Δημήτρη Χατζή "Το Διπλό Βιβλίο".

  Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στην αίθουσα "ΑΙΓΛΗ ΠΑΛΛΑΣ" στην πλατεία Λαού στα Φάρσαλα.

     Είσοδος  ελεύθερη

"ΧΩΡΙΣ ΣΥΝΟΡΑ" Ετήσια Εκδήλωση του Συνδέσμου Ζαγορισίων

Από Μάρτη σε Μάρτη που κάνουμε να ξαναβρεθούμε, στο μεγάλο μας αντάμωμα, στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Ιωαννιτών, η δημιουργική ομάδα του Συνδέσμου Ζαγορισίων συλλέγει θησαυρούς χαμένους στη λήθη, ή με ευλάβεια αποτυπωμένους σε προσωπικές μνήμες, ή ακόμα και με επιστημονική εμβρίθεια καταγεγραμμένους στη βιβλιογραφία, τους ανασυνθέτει, τους αποθέτει στα πόδια των φίλων, παλιών και νέων, μόνιμων και περιστασιακών και για δυο ώρες περίπου τους ξανακάνει πραγματικότητα ζώσα.
Το περιεχόμενο του φετινού θησαυρού είναι η ουσιαστική διάσταση της λέξης πολυπολιτισμικότητα, πριν αυτή γίνει τρέχουσα και της μόδας και πριν μετατραπεί σε νόμισμα που, είτε με την άρνησή του είτε με την κατάφασή του, εξαγοράζει πολιτικά οφέλη. Όταν ακόμα ήταν βιωμένη, με ισορροπία και απλότητα, καθημερινότητα, όταν μεταφράζονταν σε αρώματα, χρώματα και ήχους σε βουερά παζάρια και καφέ-αμάν τόπων παράλληλα οικείων και ξένων.
Ο Πολιτιστικός Σύνδεσμος Ζαγορισίων, την Κυριακή 18 Μάρτη 2012 και ώρα 8:00 μμ. κάνει ένα από τα νοσταλγικά ταξίδια του στο χωροχρόνο και μας στέλνει περίπου έναν αιώνα πίσω, και στα ανατολικά της Θράκης με τίτλο “ ΧΩΡΙΣ ΣΥΝΟΡΑ”. Συνοδοιπόρος και συνδιοργανωτής του ταξιδιού είναι ο Δήμος Ζαγορίου.
Η εκδήλωση στηρίζεται σε κείμενα της Νίκης Ζούκη, τα δρώμενα θα παρουσιάσουν η Άννα Βαρζώκα, ο Δημήτρης Ράπτης κι ο Πέτρος Χριστακόπουλος, στην αφήγηση ο Χάρης Δάφλος, υπεύθυνος προγράμματος και διδασκαλίας χορών ο Γιάννης Τριφύλλης, ενώ τους σκοπούς και τα τραγούδια της παράστασης θα αποδώσουν: Ο Αλέξανδρος Αρκαδόπουλος στο κλαρίνο, η Έφη Ζαϊτίδου στο κανονάκι, ο Μάνος Κουτσαγγελίδης στο τραγούδι, ο Θωμάς Κωνσταντίνου στο ούτι, ο Κώστας Μερετάκης στα κρουστά και το τραγούδι κι ο Γιώργος Μαρινάκης στο βιολί.

ΠΗΓΗ: facebook/ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΖΑΓΟΡΙΣΙΩΝ

Μαριάνθη Τρίγκη

Στις 13 Φεβρουαρίου 2012 έφυγε από τη ζωή η συγχωριανή μας Μαριάνθη Τρίγκη η οποία ζούσε στα Ιωάννινα. Η κηδεία της έγινε την επομένη ημέρα στο κοιμητήριο του Αγίου Νικολάου Κοπάνων.

Την Κυριακή 18-3-2012, με την συμπλήρωση 40 ημερών από τον θάνατό της, οι οικείοι της θα τελέσουν το καθιερωμένο μνημόσυνο υπέρ αναπαύσεως της ψυχής της, στον Ι. Ν. Αγίου Νικολάου Κοπάνων. 

Μέσα από τη σελίδα μου θα ήθελα να εκφράσω τα θερμά μου συλλυπητήρια στις οικογένειες των παιδιών της και στους λοιπούς συγγενείς της αλλά και να σας μεταφέρω αυτό που θέλει να της πει ο γιος της:

"Μας έμαθες να σε λατρεύουμε, να σε σκεπτόμαστε, να σ’ αγαπάμε. Δεν μας έμαθες όμως πως να σε ξεχάσουμε!!!!!!!!"
                                                                        Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΣΟΥ

Έτοιμος ο Καλλιτεχνικός Σταθμός της Σχολής Καλών Τεχνών στο Ζαγόρι

Ακόμη ένα σημαντικό έργο που φέρει τη σφραγίδα του δημάρχου Γ. Παπαναστασίου 

Ένα έργο σταθμός για την ανάδειξη του Ζαγορίου ως ενός σημαντικού πολιτιστικο-τουριστικού προορισμού, αποτέλεσε η ολοκλήρωση του Καλλιτεχνικού Σταθμού της Σχολής Καλών Τεχνών στο Τσεπέλοβο. Ένα έργο που έφερε σε πέρας η επιμονή του δημάρχου Γαβριήλ Παπαναστασίου, ο οποίος μέσα σε ένα δυσμενές οικονομικό περιβάλλον δεν αφήνει ούτε ένα ευρώ να πάει χαμένο και αξιοποιώντας όλους τους υφιστάμενους πόρους, μέρα με τη μέρα αλλάζει την εικόνα της περιοχής, δίνοντας ζωή και ανάπτυξη στο Ζαγόρι. Για να μην αδικούμε κανέναν θα πρέπει να πούμε ότι σημαντική ήταν και η βοήθεια της πρώην Νομαρχίας αλλά και του πρύτανη της Σχολής Καλών Τεχνών, που στήριξαν το όλο εγχείρημα.

ΠΗΓΗ:  http://epirusgate.blogspot.com/

Το Ζαγόρι χτυπά την πόρτα της UNESCO

Την πόρτα της UNESCO θα χτυπήσει μέσα στους επόμενους μήνες το Ζαγόρι, καθώς ήδη έχει ξεκινήσει μία συζήτηση - σε τοπικό προς το παρόν επίπεδο - για την ένταξη όλης της περιοχής στον κατάλογο με τα μνημεία παγκόσμιας κληρονομιάς.

Η αρχική πρωτοβουλία ανήκει στον Σύλλογο «Ζαγορισίων Κοινότητα», που κρίνοντας πως το Ζαγόρι πληροί τα πολιτιστικά και φυσικά κριτήρια που θέτει ο διεθνής πολιτισκός οργανισμός, έχει ήδη ξεκινήσει τις επαφές και τις προεργασίες για να συγκεντρωθούν τα στοιχεία που απαιτούνται και να υποβληθεί ένας πλήρης και τεκμηριωμένος φάκελος. Άλλωστε, η ανάληψη κάθε πρωτοβουλίας πρόσφορης για την συμπερίληψη του Ζαγοριού στον κατάλογο των Μνημείων Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς που τηρεί ο διεθνής οργανισμός της UNESCO, αποτελεί έναν από τους βασικούς σκοπούς του Συλλόγου, όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται και στο καταστατικό του.
«Η ένταξη του Ζαγορίου στα μνημεία παγκόσμιας κληρονομιάς θα μας προσφέρει όχι μόνο διεθνή αναγνώριση και τουριστική και οικονομική ανάπτυξη μιας και η ένταξη σημαίνει αυτόματα τοποθέτηση της περιοχής στις πρώτες θέσεις του παγκόσμιου τουριστικού χάρτη, αλλά θα αποτελέσει και το έναυσμα δημιουργίας ενός μηχανισμού για να διατηρηθεί αναλλοίωτος ο χαρακτήρας της περιοχής μέσω σύγχρονων συστημάτων διαχείρισης και προστασίας», τόνισε μιλώντας στην «Ε» ο πρόεδρος του Συλλόγου «Ζαγορισίων Κοινότητα» Βασίλης Ιωσηφίδης και πρόσθεσε: «Είναι λοιπόν σαφές πως αποτελεί υποχρέωση μας στον πολιτισμό και στις επόμενες γενιές να διατηρήσουμε και να παραδώσουμε αναλλοίωτο αυτόν τον εξαιρετικά προικισμένο τόπο».

Το παρεξήγησαν στο Δήμο Ζαγορίου
Έχοντας κάνει ήδη τις πρώτες επαφές, οι άνθρωποι του Συλλόγου θέλησαν να έχουν και τη σύμφωνη γνώμη και μια ηθική υποστήριξη από το Δήμο Ζαγορίου, και για το σκοπό αυτό η πρωτοβουλία έφτασε και στο δημοτικό συμβούλιο την Πέμπτη 23 Φεβρουαρίου.
Ωστόσο, η συζήτηση δεν εξελίχθηκε βάσει των όσων ανέμεναν, κυρίως γιατί δεν είχε προσκληθεί ο πρόεδρος του Συλλόγου ή κάποιος άλλος εκπρόσωπός του, ώστε να επιχειρηματολογήσει για την πρωτοβουλία. Το αποτέλεσμα ήταν να «λοξοδρομήσει» η συζήτηση και να γίνει λόγος για προσπάθεια «καπελώματος» τόσο του Δήμου, όσο και άλλων Συλλόγων που αποτελούνται από ντόπιους (!), καθώς στον νεοσύστατο Σύλλογο είναι εγγεγραμμένα ως μέλη αρκετά άτομα, που δραστηριοποιούνται επιχειρηματικά στην περιοχή, αλλά δεν έχουν καταγωγή από τα Ζαγοροχώρια.
Τελικά, και αφού δεν έγινε δεκτή η πρόταση του δημοτικού συμβούλου Λεωνίδα Τσουμένη για αναβολή λήψης απόφασης ώστε να ενημερωθούν όλοι και σε επόμενη συνεδρίαση να είναι παρόντα και τα μέλη του Συλλόγου «Ζαγορισίων Κοινότητα» ώστε να ενημερώσουν το σώμα για το θέμα, αποφασίστηκε η ανάληψη της πρωτοβουλίας από το Δήμο Ζαγορίου, αφού ενημερωθούν όλοι οι φορείς, και η υποβολή της πρότασης σε αγαστή συνεργασία με τον Σύλλογο «Ζαγορισίων Κοινότητα».
«Πιστεύουμε ότι θα είναι πιο αποδοτική η εξέλιξη της υπόθεσης, αν είναι μπροστά ο Δήμος Ζαγορίου. Αποτελούμε τη σκέπη όλων των πολιτιστικών συλλόγων και κρίναμε σκόπιμο να ενημερωθούν όλοι», σημείωσε στην «Ε» ο Δήμαρχος Ζαγορίου Γαβριήλ Παπαναστασίου και θέλοντας να διασκεδάσει τις εντυπώσεις που δημιουργήθηκαν κατά τη διάρκεια του δημοτικού συμβουλίου, ανέφερε: «Το ζήτημα είναι πως η πρόταση θα προχωρήσει. Είμαστε υπέρ κάθε πρωτοβουλίας, είτε προέρχεται από ντόπιους, είτε από επιχειρηματίες που δεν κατάγονται από την περιοχή. Αφετηρίες υπάρχουν πολλές, ο στόχος είναι ένας. Το Ζαγόρι να πρωτοστατεί».
Από την πλευρά του ο κ. Ιωσηφίδης τόνισε ότι η όποια παρεξήγηση δημιουργήθηκε από τη μη πρόσκληση του Συλλόγου, πιθανότατα εκ παραδρομής. «Για εμάς δεν αλλάζει τίποτα, καθώς οι διαδικασίες κατάρτισης και υποβολής του φακέλου θα συνεχιστούν. Σε επόμενη συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου θα είμαστε παρόντες για να εξηγήσουμε την πρωτοβουλία μας και θα επανέλθουμε προς τους φορείς που ήδη έχουμε ζητήσει τη βοήθειά τους, τόσο για τη συγκέντρωση των απαιτούμενων στοιχείων, όσο και για την ισχυροποίηση του αιτήματος», ανέφερε.
Με πιλότο τα Γεωπάρκα
Τα μέλη του Συλλόγου «Ζαγορισίων Κοινότητα» εμφανίζονται αισιόδοξα για τη θετική κατάληξη της πρωτοβουλίας τους, με γνώμονα ότι το Ζαγόρι πληροί τα κριτήρια που θέτει η UNESCO για τα μνημεία παγκόσμιας κληρονομιάς, όπως το ότι αποτελεί αντιπροσωπευτικό αριστούργημα δημιουργίας της ανθρώπινης φυλής, εμφανίζει μια μοναδική ή τουλάχιστον μια εξαιρετική μαρτυρία κάποιας πολιτισμικής παράδοσης ή ενός πολιτισμού που υπάρχει ή έχει εξαφανιστεί, είίναι εξαίρετο παράδειγμα ενός τύπου οικοδομήματος ή αρχιτεκτονικής δομής ή τεχνολογικού συνόλου και εικονογραφεί ένα σημαντικό σταθμό στην ανθρώπινη Ιστορία, περιέχει εξαιρετικά φυσικά φαινόμενα ή περιοχές εξαιρετικής φυσικής ομορφιάς και αισθητικής, είναι ιδιάζον παράδειγμα μειζόνων φάσεων της ιστορίας της γης, του αρχείου της ζωής, σημαντικών εν εξελίξει γεωλογικών διαδικασίων για την ανάπτυξη γεωσχηματισμών ή σημαντικών γεωμορφικών ή φυσιογραφικών χαρακτηριστικών, περιέχει τα σημαντικότερα φυσικά ενδιαιτήματα συντήρησης της βιοποικιλότητας και περιλαμβάνει απειλούμενα είδη παγκόσμιας αξίας από την άποψη της επιστήμης η συντήρηση του είδους, αλλά και αποτελεί δείγμα αυθεντικότητας και ακεραιότητας, τυγχάνοντας  ιδιαίτερης προστασίας.
Αισιόδοξος εμφανίζεται και ο Δήμαρχος Ζαγορίου Γαβριήλ Παπαναστασίου, φέρνοντας ως παράδειγμα και την εξέλιξη της πρωτοβουλίας για τα γεωπάρκα, όπου μετά την καταγραφή 45 μεγάλης σημασίας γεώτοπων στην οροσειρά της Τύμφης, τη χαράδρα του Βίκου και του Βοϊδομάτη, τη χαράδρα του Αώου, το όρος Τρταπεζίτσα, το Σμόλικα και τον Κλέφτη, την περιοχή της ένωσης των ποταμών Αώου, Βοϊδομάτη, Σαραντάπορου και τις ιαματικές πηγές Καβασίλων και Αμαράντου, αναγνωρίστηκε η μεγάλη γεωλογική και γεωμορφολογική αξία της περιοχής και το Γεωπάρκο Βίκου- Αώου εντάχθηκε στο Ευρωπαϊκό Δίκτυο των  Γεωπάρκων της UNESCO.
Τα ελληνικά μνημεία στον κατάλογο της UNESCO
Η πρώτη ελληνική εγγραφή στην Παγκόσμια Πολιτιστική Κληρονομιά της UNESCO έγινε το 1986 με την ένταξη του Επικούρειου Απόλλωνα. Από τότε ακολούθησαν 16 ακόμη εγγραφές, με τελευταία αυτή της Παλιάς Πόλης της Κέρκυρας.
Αναλυτικά τα ελληνικά μνημεία στον κατάλογο της UNESCO είναι τα εξής:
1.Αρχαιολογικός χώρος της Ακρόπολης
2.Αρχαιολογικός χώρος Αιγών στη Βεργίνα
3.Αρχαιολογικός χώρος Δελφών
4.Αρχαιολογικός χώρος Μυστρά
5.Αρχαιολογικός χώρος Ολυμπίας
6.Αρχαιολογικοί χώροι Μυκηνών και Τίρυνθας
7.Αρχαιολογικός χώρος Δήλου
8.Ιστορικό κέντρο (Χώρα), με τη Μονή Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου και το Σπήλαιο της Αποκάλυψης στην Πάτμο
9.Μεσαιωνική πόλη της Ρόδου
10.Μονή Δαφνιού, Μονή Οσίου Λουκα και Νέα Μονή Χίου
11.Παλαια Πόλη της Κέρκυρας
12.Παλαιοχριστιανικά και βυζαντινά μνημεία Θεσσαλονίκης
13. Αρχαιολογικός χώρος Ηραίου Σάμου
14.Ιερό του Ασκληπιού στην Επίδαυρο
15. Ναός Επικούρειου Απόλλωνος - Βάσσες
16. Μετέωρα
17. Άγιο Όρος - Άθως
Επίσης, ελληνικά μνημεία και χώροι που έχουν υποβάλει πρόταση ένταξης στον κατάλογο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO είναι το ανάκτορο της Κνωσσού (2003), ο αρχαιολογικός χώρος της Νικόπολης (2003), ο αρχαιολογικός χώρος των Φιλίππων (2003), το Λαύριο (Αρχαίο Λαύριο) (2003), η ευρύτερη περιοχή του Ολύμπου (2003), η περιοχή των Πρεσπών: Η Μεγάλη και Μικρή Πρέσπα που περιλαμβάνει βυζαντινά και - μεταβυζαντινά μνημεία (2003), το εθνικό Πάρκο της Δαδιάς - Λευκίμη - Σουφλί (2003) και το φαράγγι της Σαμαριάς (2003).
Πρόσφατα, άνοιξε ξανά μία συζήτηση για τον αρχαιολογικό χώρο της Νικόπολης, ενώ στο παρελθόν έχει υπάρξει πρωτοβουλία για υποβολή πρότασης και για τον αρχαιολογικό χώρο της Δωδώνης, η οποία δε συνεχίστηκε.

Του ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΤΖΕΛΕΤΑ από την Ελευθερία

 

ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΑΜΕ ΣΤΟ: http://www.epirusonline.gr

Βραδέτο, μικρό κι απέραντο….

«Πάρε γιατρέ μ' τα γιατρικά και σύρε γιε μου στο Βραδέτο, τον πόνο που 'χω στην καρδιά , δεν το γιατρεύεις γιε μου φέτο...»!

Σε λίγες λέξεις, απλές λέξεις, αποτυπώνεται ο πόνος και ο καημός. Τα βήματα στο χορό αργά, λεβέντικα, έτσι όπως αρμόζει σε έναν τέτοιο τόπο. Μικρό και απέραντο συνάμα.

Βραδέτο. Το ονομάζουν και μπαλκόνι του Ζαγορίου. Ονομασία που οφείλεται στην γεωγραφική θέση που κατέχει. Υψόμετρο 1340 μέτρα. Στην κορυφή του Ζαγοριού.

Από το Βραδέτο ξεκινά η «σκάλα» (πετρόχτιστο μονοπάτι) που συνδέει το χωριό με το Καπέσοβο. Η διάρκεια της διαδρομής είναι περίπου 40 λεπτά.

Το Βραδέτο είναι ένας συγκροτημένος οικισμός από το 1616, όπως μαρτυρούν οι γραφές του αειμνήστου Ιωάννη Λαμπρίδη. Κάποιος συνοικισμός από το εύρωστο την εποχή εκείνη Σκαμνέλι, μετεγκαταστάθηκε στην περιοχή αυτή της Τύμφης, ίσως λόγω της μορφολογίας του εδάφους που ευνοούσε την κτηνοτροφία.

Αν και το υψόμετρό του το κάνει απόμακρο (1340 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας) ο νότιος προσανατολισμός του δεν επιτρέπει μεγάλες χιονοσκεπείς περιόδους, ενώ το «καθυστερημένο» καλοκαίρι επιτρέπει την βόσκηση ως αργά το Οκτώβριο. Μαρτυρίες των κατοίκων κάνουν λόγο για πάνω από 15 χιλιάδες αιγοπρόβατα αλλά και χωράφια με εξαιρετικής ποιότητας βρίζα και άλλων εσπεριδοειδών.

Η ύπαρξη των εγκαταλελειμμένων πια αλωνιών περίπου 15 το αριθμό επιβεβαιώνουν την καλή παραγωγή. Η κεντρική εκκλησία του Βραδέτου «Η γέννηση της Θεοτόκου» χτισμένη πριν από 2+ αιώνες εορτάζει κάθε 8 του Σεπτέμβρη και το τριήμερο πανηγύρι της είναι ονομαστό σε ολόκληρο το νομό Ιωαννίνων. Επίσης υπάρχουν οι εκκλησίες: Αγίου Γεωργίου με το κοιμητήριο, ο Προφήτης Ηλίας, ο Άγιος Νικόλαος, ο Άγιος Αθανάσιος πάνω από την Σκάλα

Οι κάτοικοί του αποτελούνταν από γηγενείς Ζαγορίσιους και μετά το 1930 εισήλθαν σε αυτό και οι Σαρακατσάνοι ή Σκηνίτες όπως τους αποκαλούσαν. Η μείξη ήταν «αναπόφευκτη» και έτσι Ζαγορίσιοι και Σαρακατσάνοι «συζούσαν», μεγάλωναν, τρέφονταν, στον ίδιο τόπο. Πολλές τοποθεσίες στο Βραδέτο ειδικότερα στην γεωγραφική περιφέρεια αυτού αναφέρονται για την όμορφη όψη τους και έχουν κάνει γνωστό το Βραδέτο σε όλη την υφήλιο.

Σε αυτό συνέβαλλε τα τελευταία χρόνια και ο Πολιτιστικός Σύλλογος Βραδέτου με πρωτεργάτη τον μέχρι πρότινος πρόεδρό του τον Χρηστογούλα Στέφανο, που αν και γαμπρός στο Βραδέτο «αγάπησε» τον τόπο και αφοσιώθηκε σχεδόν ολοκληρωτικά Μέσα από το, πρόσφατα στην συγγραφική κυκλοφορία, βιβλίο του με τίτλο «Βραδέτο, το μπαλκόνι του Ζαγορίου» πάρα πολλοί ήταν εκείνοι ενημερώθηκαν για το ξεχωριστό αυτό χωριό χτισμένο στο πουθενά κάπου στην ευρύτερη περιοχή που ονομάζεται Ζαγόρι.

Την πρωτοκαθεδρία σε επισκεψιμότητα έχει η περίτεχνη Σκάλα του Βραδέτου. Το ονομαστό καλντερίμι στην βόρεια πλευρά της Μεζαριάς που χωρίζει το Βραδέτο από το Καπέσοβο. Μια πέτρινη κατασκευή με χρήση της «αυτόχθονης» πέτρας που ξακουστοί μαστόροι έχτισαν και συνέδεσαν τα δύο χωριά! Αποτελούσε την είσοδο και την έξοδο από το Βραδέτο μιας και ο σημερινός δρόμος ανοίχθηκε την δεκαετία του 1970 μετά από πιέσεις κάποιου υψηλά βαθμοφόρου για την εποχή εκείνη στρατιωτικού από το Βραδέτο.

Η Μπελόη, μια τοποθεσία στην άκρη της χαράδρας του Βίκου ( η ονομασία πιθανά να προήλθε από σλάβικη λέξη που σημαίνει καλή θέα ή και μπαλκόνι) και την επισκέπτονται κάθε χρόνο χιλιάδες τουρίστες από όλο τον κόσμο γιατί στα πόδια σου ολόκληρος ο Βίκος περιμένει να ακούσει την φωνή σου, σαν εσύ ακούς την ηχώ πάλι και πάλι και πάλι και πάλι και πάλι.

Ακολουθεί η Δρακόλιμνη, μια λίμνη ψηλά στην Τύμφη, βορειοδυτικά από την κορυφή Γκαμήλα και την κορυφή Πλόσκος σε υψόμετρο 2150 μέτρα και που σε αυτή ζουν χιλιάδες χρόνια τώρα κάποια αμφίβια με την ονομασία Triturus Alpestris. Η ονομασία ελληνιστί είναι Τρίτωνες και γύρω τους έχει «χτιστεί»ο μύθος των δράκων – φυλάκων της λίμνης. Η Δρακόλιμνη είναι στα όρια των περιοχών του Βραδέτου και του Παπίγκου αλλά χωροταξικά ανήκει στο Πάπιγκο.

Θα μπορούσε κανείς να πει ότι ένα μέρος τόσο ψηλά στο βουνό δεν θα έπρεπε να έχει και σπηλιές; Και όμως είναι γνωστά σε όλους τα σπηλαιοβάραθρα της περιοχής του Βραδέτου αλλά και του Ζαγοριού περισσότερο. Μερικά από τα βαθύτερα σπηλαιοβάραθρα της χώρας αλλά και της Ευρώπης βρίσκονται στην εδαφική κατοχή του Βραδέτου. Η Σπέρα, η τρύπα της Σκάλας, η Καλόγρια, η Ρεπετίνα, η Γκαϊλότρυπα, η τρύπα στα Κορνίσια, η χιονότρυπα είναι μερικά από τα ονομαστά σπηλαιοβάραθρα που προσελκύουν εκατοντάδες φανατικούς της σπηλαιολογίας εντός και εκτός των συνόρων μας. Υπάρχουν βέβαια στο Ζαγόρι και τα σπηλαιοβάραθρα Τρύπα της νύφης, Χάσμα του έπους 1, Χάσμα του έπους 2, η τρύπα του Οδυσσέα, η Προβατίνα και πάρα πολλά άλλα όλα εξερευνημένα από πολλές αποστολές με τελευταία την σπηλαιολογική ομάδα Σ. ΕΛ. Α. Σ. που μέλη της κατοικοεδρεύουν στο Δίλοφο του Κεντρικού Ζαγορίου.

Αν και η Τούρκικη κατοχή πέρασε πολλά χρόνια τώρα, οι ονομασίες παραμένουν αλλά αργά και σταθερά σβήνουν και αυτές, μιας και οι νεώτερες γενιές δεν ενδιαφέρονται για τον πατρογονικό τόπο. Η Αστυφιλία κυριεύει όχι μόνο το Βραδέτο αλλά και το υπόλοιπο Ζαγόρι. Αν δεν μείνουν γραπτά όλα τα προαναφερόμενα πολύ λυπούμαστε ότι σύντομα δεν θα υπάρξουν γηγενείς Ζαγορίσιοι να προασπίσουν τα συμφέροντα του τόπου τους.

Με πληροφορίες από την Βικιπαίδεια


ΠΗΓΗ: http://www.epiruspost.gr

Γρεβενίτι: Η λίμνη με τα νούφαρα

Είναι γωνιές ξεχωριστές. Μικρά θαύματα της φύσης. Γωνιές του τόπου μας. Άλλες γνωστές κι άλλες άγνωστες. Όλες όμως με τη δική τους ξεχωριστή γοητεία. Με τη δική τους ομορφιά.

Μια τέτοια γωνιά βρίσκεται κρυμμένη στο πανέμορφο Γρεβενίτι. Είναι η λίμνη Ζορίκα, η λίμνη που γεμίζει με νούφαρα κάθε χρόνο και αποτελεί ένα μοναδικό θέαμα μέσα στην απέραντη γοητεία του πράσινου.

Η λίμνη βρίσκεται ανάμεσα στο πλούσιο δάσος της περιοχής και μπορεί να εξελιχθεί σε έναν από τους πιο όμορφους προορισμούς στο Ανατολικό Ζαγόρι.

Ειδικά προς το τέλος της άνοιξης όταν και ανθίζουν τα νούφαρα η ομορφιά είναι μοναδική.

Μόλις τέσσερα χιλιόμετρα από το Γρεβενίτι, στη διασταύρωση του επαρχιακού δρόμου που οδηγεί στη λίμνη των πηγών Αώου, αξίζει μια στάση.

Ο τόπος θα σας αποζημιώσει. Οι εικόνες, το άρωμα, τα χρώματα. Και σίγουρα αυτή η φορά δεν θα είναι η τελευταία.

Σ.Σ.: Ευχαριστούμε για την αποστολή του φωτογραφικού υλικού και στοιχείων για την λίμνη στο Γρεβενίτι

ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΑΜΕ ΣΤΟ: http://www.epiruspost.gr

Η… ευχάριστη έκπληξη

Η ευχάριστη έκπληξη του φετινού πρωταθλήματος της Γ' Ερασιτεχνικής (α' όμιλος) είναι ο Πανζαγορισιακός. Η ομάδα, έχοντας πραγματοποιήσει μια πολύ καλή παρουσία στους αγωνιστικούς χώρους, έφτασε στο σημείο να διεκδικεί ακόμη και την άνοδο, παρόλο που ο στόχος που τέθηκε εξ' αρχής ήταν μια καλύτερη –συγκριτικά με πέρυσι- πορεία.
Αυτό φυσικά είναι απόρροια της τεράστιας προσπάθειας που καταβάλουν οι ποδοσφαιριστές, της συνέπειας της Διοίκησης, αλλά και της καλής δουλειάς που γίνεται από την τεχνική ηγεσία. Η ομάδα είναι συνέχεια του Θωμά Ράπτη –ήταν αυτός που έβαλε πέρυσι τα θεμέλια- και δίπλα του βρίσκονται οι Ηλίας Ράπτης και Γιάννης Βαζδέκης.
Πολύ θετικό, επίσης, είναι και το γεγονός πως ο κόσμος, βλέποντας την προσπάθεια που γίνεται από τη Διοίκηση και τους παίκτες, οι οποίοι θέλουν να κάνουν τον Πανζαγορισιακό μια μεγάλη δύναμη, άρχισε να δείχνει εμπιστοσύνη στις δυνατότητες αυτής της ομάδας και αυτό αποδεικνύεται και από τις χορηγίες.
Ο Δήμος είναι αρωγός στις προσπάθειες του Πανζαγορισιακού, όπως και ο φίλαθλος κόσμος. Βέβαια η Διοίκηση περιμένει ακόμη μεγαλύτερο αγκάλιασμα από τους Ζαγορίσιους και από τους ποδοσφαιριστές που κατάγονται από την περιοχή.
Όσον αφορά στα μεταγραφικά, η Διοίκηση θέλοντας να ενισχύσει ακόμη περισσότερο την ομάδα, προχώρησε στη απόκτηση δύο ποδοσφαιριστών. Πρόκειται για τον αμυντικό από τα Καρδαμήτσια Αλέξανδρο Κώστα και τον Τάσο Καρβούνη από τις Ακαδημίες του ΠΑΣ.
Τέλος, να σημειώσουμε ότι ο κ. Ράπτης δεν μπορεί να υπολογίζει στους τιμωρημένους Ηλία Κοντοδήμα και Αλέξανδρο Κώστα, οι οποίοι εκτίουν τις ποινές των τριών και δύο αγωνιστικών αντίστοιχα.

Έφη Μπιδέρη (από την εφημερίδα "ΣΟΥΤ")

ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΑΜΕ ΣΤΟ: http://www.sportsioannina.gr

Ζαγοροχώρια

Το Ζαγόρι είναι περιοχή στο Νομό Ιωαννίνων, στη βορειοδυτική Ελλάδα. Στην περιοχή υπάρχουν 45 χωριά, τα αποκαλούμενα Ζαγοροχώρια, τα οποία είναι διάσπαρτα στους πρόποδες της Πίνδου. Έχει έκταση περίπου 1,000 τετραγωνικά χιλιόμετρα και αρχίζει από το Νότιο Δυτικό μέρος από το όρος Μιτσικέλι (υψόμετρο 1,810 μ), φθάνει προς βορρά στον Αώο ποταμό και το όρος Τύμφη και ανατολικά μέχρι τον ποταμό Βάρδα στο Μαυροβούνι (υψόμετρο 2,100 μ) κοντά στο Μέτσοβο.

        Η λέξη Ζαγόρι προέρχεται από τα Σλαβικά, από την πρόθεση Za που σημαίνει "πίσω"και το ουσιαστικό gora που σημαίνει "βουνό".

Στην αρχαιότητα η περιοχή ονομάζονταν «Παροραία», και οι κάτοικοί της «Παροραίοι», δηλαδή αυτοί που ζουν πίσω από τα όρη.

Αξιοθέατα περιοχής
Οι Κολυμπήθρες στο Πάπιγκο, η Μονή Ρογκοβού, η Μονή Παναγίας Σπηλιώτισσας, η Μονή Βουτσάς, η Μονή Αγίας Παρασκευής Μονοδενδρίου, το Λαογραφικό μουσείο Λαζαρίδη,η Βραχοσκεπή Μπόιλα, τα Καλντερίμια, το γεφύρι του Νούτσου ή Κόκκορη, το γεφύρι του Βοϊδομάτη, το γεφύρι Καμπέρ Αγά, το γεφύρι Καλογερικό ή του Πλακίδα, το γεφύρι της Κόνιτσας, ο Οικισμός Μολοσσών στη Βίτσα, οι Δρακόλιμνες και το Φαράγγι του Βίκου.

 Ιστορία
Το έδαφος της περιοχής είναι απόλυτα ορεινό και εξαιρετικά δύσβατο, με τις απότομες χαράδρες, τα πυκνά δάση και τα ατελείωτα βουνά, κάτι που αποτέλεσε αποτρεπτικό παράγοντα για πολλούς λαούς, φυλές και αυτοκρατορίες στο πέρασμα των αιώνων να εισέλθουν και να εγκατασταθούν στην περιοχή. Η ιστορία του Ζαγορίου γενικά δεν περιλαμβάνει λεηλασίες, κατακτήσεις, πολεμικές συρράξεις, εκτοπίσεις πληθυσμού. Ως αποτέλεσμα αυτού πιστεύεται πως μεγάλο τμήμα του πληθυσμού διατήρησε πανάρχαια έθιμα και παραδόσεις. Πιστεύεται πως οι Σαρακατσάνοι, πολλοί από του οποίους κατοικούν στην περιοχή, είναι απόγονοι των αρχαίων κατοίκων του Ζαγορίου.

Το Ζαγόρι ήταν μέλος του αρχαίου ελληνικού βασιλείου των Μολοσσών, που στην ύστερη κλασική εποχή επικράτησε σε όλη την Ήπειρο. Η Ολυμπιάδα, η μητέρα του Μεγάλου Αλέξανδρου, καταγόταν από την πόλη «Μολοσσίδα», στην συμβολή των ποταμών Βοϊδομάτης, Αώος και Σαραντάπορου.

Στην Βυζαντινή εποχή, δεν μνημονεύεται σε κάποιο χρονικό ότι η περιοχή υπέστη καταστροφές από κάποιο κατακτητή. Κάτι ανάλογο συνέβη και στην Τουρκοκρατία: το δύσβατο έδαφος πρόσφερε ασφάλεια στον πληθυσμό. Στην πραγματικότητα, από το 1430 που οι Τούρκοι κατέκτησαν την Ήπειρο, με την συνθήκη του Βοϊνίκου, εγκαθιδρύθηκε ένα ειδικό καθεστώς μεταξύ του «Κοινού του Ζαγορίου» και των Οθωμανικών αρχών, και αποδίδονταν κάποιος φόρος ως αντάλλαγμα για την μερική αυτονομία της περιοχής. Η είσοδος τουρκικών στρατευμάτων γίνονταν μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις. Τα 14 χωριά του Ζαγορίου η ύπαρξη των οποίων χρονολογούνται από το 912 μ.Χ., (τα υπόλοιπα ιδρύθηκαν αργότερα), από τον 16ο αιώνα γνώρισαν σταδιακά εμπορική και οικονομική άνθιση, καθώς η γη και τα περιουσιακά τους στοιχεία δεν κατασχέθηκαν ποτέ από τις τουρκικές αρχές. Αυτή η κατάσταση ευνοούσε και τους Τούρκους, εφόσον το Ζαγόρι δεν ήταν εστία επαναστάσεων και αναταραχών.

 Από τον 17ο αιώνα, καθώς ο πληθυσμός της περιοχής αυξάνεται ραγδαία, και υπό το καθεστώς της αυτονομίας, επιφανείς Ζαγορήτες, ασχολούνται με το εμπόριο. Το Ζαγόρι αποκτά ισχυρούς εμπορικούς δεσμούς με την Κωνσταντινούπολη, τις Παραδουνάβιες Ηγεμονίες και τη Ρωσία. Το βιοτικό επίπεδο του πληθυσμού ανέβηκε κατακόρυφα, με την ίδρυση σχολείων και βιβλιοθηκών σε κάθε χωριό. Η ευημερία της περιοχής και η πνευματική άνθηση του τόπου συνεχίστηκε με αμείωτο ρυθμό και τον 18ο αιώνα, όπου ιδρύθηκαν και σχολειά θηλέων, κατασκευάστηκαν μύλοι για να αλέθουν καλαμπόκι, περίτεχνα κατασκευασμένες βρύσες (κρήνες) και πετρόχτηστα γιοφύρια που είναι διάσπαρτα στην περιοχή. Πρωτοτυπία για την περιοχή αποτελεί και η ακμή μιας μορφής ιατρικής, όπου ο γιατρός έκανε χρήση θεραπευτικών βοτάνων, καθώς η περιοχή του Βίκου είναι πλούσια σε βότανα. Είχε γίνει λόγος και για την ίδρυση εκπαιδευτικού ιδρύματος εφάμιλλου με πανεπιστήμιο από τον Νεόφυτο Δούκα.
Μετά το 1860 ξεκινάει ο σταδιακός οικονομικός και εμπορικός μαρασμός, κυρίως λόγω της Βιομηχανικής Επανάστασης.

Πηγή: wikipedia 

ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΑΜΕ ΣΤΟ: http://www.grfun.gr